கிரிக்கெட்டின் மூலம் “இலங்கையர்” ஆகுதல் /ஆக்குதல் (அரசியல் கிரிக்கெட் 3)

Richards1996 உலகக் கிண்ணம் தொடங்கியபோது இலங்கை அணி முதலாவது ஆட்டத்திலேயே புத்துணர்ச்சியுடனும் வித்தியாசமான வியூகங்களுடனும் விளையாடியது.  சிம்பாப்வே அணியுடனான முதலாவது போட்டியில் ஆரம்ப ஆட்டக்காரர்கள் இருவரும் பெரிதாக ஓட்டங்கள் எதையும் பெறாதபோதும் இலங்கை அணி இலகுவாக வெற்றி பெற்றது. அதற்குப் பிறகு இந்தியாவுடன் இலங்கை மோதியது.  இந்தப் போட்டி இலங்கை அணி, அதற்கு முன்னர் இருந்த இலங்கை அணி அல்ல என்பதை பிரகடனம் செய்த போட்டி போல அமைந்தது என்றே சொல்லவேண்டும்.  அன்றைய காலத்தில் நல்ல ஓட்டங்கள் என்று சொல்லக்கூடிய 271 ஓட்டங்களை இந்திய அணி குவித்திருந்தது.  இலங்கை அணி பதிலுக்கு ஆடியபோது ஜெயசூரியாவும் களுவிதாரனவும் ஆடிய விதம் உருத்திர தாண்டவம் என்றே சொல்லவேண்டும்.  இந்திய அணியின் பந்துவீச்சாளர்களை ஒரு பொருட்டாகக் கூட எடுத்துக்கொள்ளாமல் ஆடியது போலவே இலங்கையின் அன்றைய துடுப்பாட்டம் இருந்தது.  அந்தப் போக்கு அந்தத் தொடர் முழுவதும் தொடர்ந்தது.  முதல் பதினைந்து ஓவர்களில் 60 ஓட்டங்கள் எடுத்தால் நல்லநிலை என்பது பொதுக்கருத்தாக இருந்த அந்நேரத்தில் இலங்கை அணி இந்தியாவுக்கு எதிராக 117 ஓட்டங்களையும் கென்யாவுக்கு எதிராக 123 ஓட்டங்களையும் இங்கிலாந்துக்கு எதிராக 121 ஓட்டங்களையும் இந்தியாவுடனான அரை இறுதியில் 86 ஓட்டங்களையும் அவுஸ்திரேலியாவுடனான இறுதி ஆட்டத்தில் 71 ஓட்டங்களையும் பெற்றது.  சில போட்டிகளில் ஆரம்ப விக்கெட்டுகள் விழுந்தாலும் பின்னர் வந்தவர்களும் அதிரடியாகவே விளையாடினார்.  அரை இறுதி ஆட்டத்தில் மூன்று விக்கெட்டுகளை 17 ஓட்டங்களுக்கு இழந்திருந்தபோதும் அதே அதிரடி ஆட்டத்தையே அரவிந்த டி சில்வா ஆடினார்.  பந்துவீச்சில் முத்தையா முரளிதரனைக் கையாளவே துடுப்பாட்ட வீரர்கள் திணறினார்கள்.   திரைப்படங்களில் வருகின்ற எத்தனை பேர் வந்தாலும் அடித்துத் துவம்சம் செய்கின்ற கதாநாயகன் போல இலங்கை அணி துடுப்பாட்ட வீரகள் அமைந்தார்கள்.  ஒரு புதிய கிரிக்கெட் கலாசாரமே தொடங்கியது எனலாம்.  World Beaters என்று சொல்லக் கூடிய, தோற்கடிக்கவே முடியாத ஓர் அணிபோல இலங்கை அணி தோற்றம் காட்டியது.  சற்றே மத்திம வயதைக் கடந்தவர்களுக்கு, எண்பதுகளில் கோலோச்சிய மேற்கிந்தத் தீவுகள் அணியை ஓரளவேனும் நினைவூட்டும்படி இலங்கை அணியின் அதிரடி இருந்தது.  அதற்குமுன்னர் கிரிக்கெட் போட்டிகளை பார்க்காத, கிரிக்கெட் பற்றி அதிகம் ஆர்வம் காட்டியிராத பலர் தீவிர கிரிக்கெட் ரசிகர்கள் ஆனார்கள். அவர்களுக்கான நாயகனாக ஜெயசூரியாவும், அரவிந்தா டி சில்வாவும் களுவிதாரனவும் மாறினார்கள்.  இடம்பெயர்ந்து தென்மராட்சியிலும் வடமராட்சியிலும் இருந்த இளைஞர்கள் இடையே களுவிதாரன “கட்” என்கிற களுவிதாரண பாணியிலான முடிவெட்டும் பாணியும் அப்போது உருவானது.

இலங்கை அணியின் இந்த அதிரடியும் ஆதிக்கமும் அத்துடன் நிற்கவில்லை.  உலகக் கிண்ணத்தை வென்ற இரண்டாவது வாரத்தில் பாகிஸ்தானுடன் சிங்கப்பூரில் நடைபெற்ற போட்டி ஒன்றில் சனத் ஜெயசூரிய 48 பந்துகளில் சதமடித்து (அப்போதைய) அதி வேகமான சதத்தினை நிறைவுசெய்தார்.  அதிலிருந்து ஐந்தாவது நாள் 17 பந்துகளில் அரைச் சதமடித்து அப்போதைய வேகமான அரைச் சதத்தையும் அடித்தார்.  கிரிக்கெட் போட்டிகள் பார்க்க நேரம் தாராளமாகக் கிடைத்தமை, புதிதாக நேரடி ஒளிபரப்புகளின் வளர்ச்சி, இலங்கை அணி ஆடிய ஆட்டங்களில் தெரிந்த அதிரடியான பாணியின் காரணமாகக் கிடைத்த கவர்ச்சி என்பன இணைந்து கிரிக்கெட்டிற்கும் இலங்கை கிரிக்கெட் அணிக்கும் போர்ச்சூழலில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்த தமிழர்கள் பலர் தீவிர ரசிகர்கள் ஆனார்கள்.

513DRC-jDGL._SX315_BO1,204,203,200_1996 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரலில் யாழ்ப்பாணம் முழுமையாக இராணுவக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவரப்பட்டது.  மெல்ல மெல்ல பாடசாலைகள் இயங்கத் தொடங்கின.  பொருளாதாரத் தடை பகுதியாக நீக்கப்பட்டது.  மின்சாரம் வர சிறிதுகாலம் எடுத்தாலும் நிறைய மினி தியேட்டர்கள் உருவாகின.  அவற்றில் எல்லாம் திரைப்படங்கள் போடப்படுவது போல கிரிக்கெட் போட்டிகளும் ஒளிபரப்பப்பட்டன.  இலங்கை அணியைப் பொறுத்தவரை களுவிதாரண களை இழந்தாலும் சனத் ஜெயசூரியா, அரவிந்த டி சில்வா போன்ற வீரர்கள் தொடர்ந்து சாதித்தார்கள்.  அந்த அவர்களது ஆக்ரோஷமான விளையாட்டு முறை தொடர்ந்து ஈர்க்கவே செய்தார்கள்.  இதே காலப்பகுதியில் யாழ்ப்பாணத்துக்கு மீண்டும் சொக்லெற்றுகள் வரத் தொடங்கின,  அவற்றில் ஸ்ரிக்கர்களாக கிரிக்கெட் வீரர்களின் படங்கள் வந்தன.  வண்ணப்படங்களாக கிரிக்கெட் வீரர்களின் படங்கள் வீடுகளின் ஒட்டப்படுகின்ற கலாசாரம் பரவலானது.  அதற்கு முன்னர் ஸ்போர்ட்ஸ்ரார் இதழில் மட்டும் வந்த போஸ்ரரிற்காக காத்திருக்காமல் கடைகளிலேயே போஸ்ரர்களை வாங்கமுடிந்தது.  இராணுவத்தினரின் சோதனைச் சாவடிகளை ஒட்டிய இடங்களில் எல்லாம் பரவலாக கிரிக்கெட் போட்டிகள் ஒளிபரப்பாகின.  சுவாரசியமான ஒரு விடயம் என்னவென்றால், அப்போது மாணவர்களாக இருந்த எம்மில் பலரிடையே வீடுகளில் இராணுவம் சோதனைக்கு வரும்போது இலங்கை அணி கிரிக்கெட் வீரர்களின் படங்கள் இருந்தால் பெரிதாக சோதிக்க மாட்டான் என்கிற நம்பிக்கை மெலிதாக பரவியது.  இது எவ்வளவு தாக்கத்தைத் தந்தது என்று அறுதியாகக் கூட முடியாவிட்டாலும், இதை ஒட்டிய பல கதைகள் கூறப்பட்டுவந்தன.  ஈழத்தமிழர்கள் பலர் தம்மையறியாமலேயே மெல்ல மெல்ல இலங்கையுடன் உணர்வுபூர்வமாக ஒன்றியும், அதனுடன் சேர்த்து தம்மை அடையாளப்படுத்துபவர்களாகவும் மாறினார்கள்.  இன்றுவரை தீவிர தமிழ் தேசியவாதம் பேசும் பலர் கூட, கிரிக்கெட்டைப் பொறுத்தவரை ஸ்ரீலங்கன் என்று பூரிப்படைவதையும் வெளிப்படுவதையும் பார்க்கக் கூடியதாகவே இருக்கின்றது.

கிரிக்கெட் ஒரு விளையாட்டு, அதனை அரசியலுடன் தொடர்புபடுத்திப் பார்ப்பது தவறு என்கிற ஒரு வாதம் அண்மைக்காலமாக பலராலும் குறிப்பிடப்படுகின்றது.  ஆனால் வரலாற்றுப் பூர்வமாகவே கிரிக்கெட் அரசியலுடன் மிக நெருக்கமான தொடர்புகளைக் கொண்டதோர் விளையாட்டாகவே இருந்துவருகின்றது.  குறிப்பாக தேசக்கட்டுமாணத்தில் கிரிக்கெட்டின் பங்களிப்பு மிக முக்கிய பாத்திரத்தினை வகித்துள்ளது.  குறிப்பாக அவுஸ்திரேலியாவும், மேற்கிந்திய தீவுகளும் தேச அடையாளங்களை நோக்கி உறுதியடைந்ததிலும் காலனித்துவத்துக்கு எதிரான ஒருமித்த உணர்வினைக் கட்டியெழுப்பியதிலும் கிரிக்கெட்டிற்கு முக்கியமான பங்கிருக்கின்றது.  இந்தியாவிலும் பாகிஸ்தானிலும் இருக்கின்ற மக்கள் பல்வேறு இனத்துவ அடையாளங்களைக் கொண்டவர்களாக இருந்தாலும் அவர்களை அவ்வவ் நாட்டவர்களாக ஒன்றிணைப்பதில் கிரிக்கெட் என்பது முக்கிய பங்காற்றுகின்றது.  உலகெங்கும் வாழும் இஸ்லாமியர்களை கிரிக்கெட்டில் பிரதிநிதித்துவப் படுத்துகின்றதான ஒரு தோற்றத்தை பாகிஸ்தான் தொடர்ச்சியாகச் செய்துவருகின்றது.  2007 ஆம் ஆண்டு பாகிஸ்தானும் இந்தியாவும் T20 உலகக் கிண்ண இறுதிப்போட்டியில் விளையாடின.  இந்தியா இந்தப் போட்டியில் வெற்றி பெற்ற பின்னர் பரிசளிப்பின்போது பேசிய பாகிஸ்தான் அணித்தலைவர் ஷோயிப் மாலிக் “சொந்தநாட்டில் (Back home) இருக்கும் மக்களுக்கும் உலகெங்கும் வாழும் முஸ்லிம்களுக்கும் எமக்கு ஆதரவளித்ததற்காக நன்றி” என்று கூறியிருந்தார்.  ஆனால் அந்தப் போட்டியில் இந்திய அணி வெல்வதற்கு முக்கிய காரணமாக இருந்து ஆட்டநாயகன் விருதைப் பெற்றவர் முஸ்லிமான இர்ஃபான் பதான்.  அதேபோல அரங்கில் இருந்து இந்திய அணிக்காக உற்சாகப்படுத்திக் கொண்டிருந்தவர் முஸ்லிமான நடிகர் ஷாருக் கான்.  இதற்கு முன்பாக 1999 இல் பாகிஸ்தான் அணி இந்தியாவுக்கு வருவதற்கான அனுமதியளிக்கப்பட்ட போது அதனைக் கடுமையாக எதிர்த்த இந்துத்துவ மதவாதக் கட்சியான சிவசேனை, இந்தியாவில் இருக்கின்ற முஸ்லிம்கள் அனைவரும் இந்தியாவுக்கு ஆதரவளிக்கவேண்டும் என்பது அவர்களது கடமை என்று பரப்புரை செய்துவந்தது.  அக்கட்சியின் தலைவரான பால் தாக்கரே, இந்திய அணி பாகிஸ்தானிடம் தோற்கின்ற ஒவ்வொரு தடவையும் கண்ணீர் விடுவதன் மூலம் இந்தியாவில் இருக்கின்ற முஸ்லிம்கள் பாகிஸ்தானியர்கள் இல்லை என்பதை நிரூபிக்கவேண்டும் என்று கூறி இருந்தார்.   எனவே தேசக் கட்டுமாணத்திலும் சர்வதேச அரசியலிலும் கிரிக்கெட்டிற்கு மிக முக்கியமான என்பதை மாத்திரம் இங்கே சொல்லிக்கொண்டு அதனை விரிவாக இன்னொரு கட்டுரையில் பார்க்கலாம்.  அதேநேரம் இலங்கை அணியின் அரசியல் பற்றி சுருக்கமாகப் பார்ப்போம்.

இலங்கையைப் பொறுத்தவரை அதன் கிரிக்கெட் வீரர்கள் நேரடியாக அல்லது நெருக்கமாக அரசியல் சார்புகளைக் கொண்டவர்களாகவே இருக்கின்றார்கள்.  இலங்கை அணியின் முக்கிய வீரர்களாக இருந்த அர்ஜூனா ரணதுங்க, சனத் ஜெயசூரியா போன்றவர்கள் கிரிக்கெட்டில் இருந்து ஓய்வுபெற்ற பின்னர் இனவாதக் கட்சிகளுடன் இணைந்து மிகத் திவீரமாக  செயற்பட்டவர்கள்.  நாட்டில் இருக்கின்ற இனப்பிரச்சனை பற்றி இவர்கள் ஒடுக்கப்படுகின்ற மக்களுக்குச் சாதகமாக ஒருபோதும் கருத்துத் தெரிவித்ததில்லை.  தவிர, இன்று இலங்கையில் பேரினவாதிகள் சொல்லுகின்ற இலங்கையர் என்கிற அடையாளமானது பௌத்த சிங்கள அடையாளமேயன்றி அங்கே download (1)சிறுபான்மையினருக்கு எந்த அங்கீகாரமும் இல்லை என்பதே உண்மை.  சிறுபான்மையினரையும் உள்வாங்கி இலங்கையர் என்கிற அடையாளத்தைக் கட்டியெழுப்புவது குறித்த எந்த செயற்திட்டமோ அல்லது நோக்கமோ இவர்களிடம் இல்லை.  இன்றுவரை இலங்கை அணியில் தமிழர் என்ற அடையாளத்துடன் விளையாடியவர்கள் என்று பார்த்தால் முத்தையா முரளிதரனையும் விநோதன் ஜோனையும் பிரதீப் ஜெயப்பிரகாஷ்தரனையும் தவிர எவருமே இல்லை.  அஞ்சலோ மத்யூஸ், ரஸல் ஆர்னோல்ட் போன்றவர்கள் தமிழர்கள் என்று சொல்லப்பட்டாலும் அவர்கள் தமிழ் அடையாளத்துடன் பார்க்கப்பட்டவர்கள் அல்ல.  இவர்களில் முரளிதரன் பேசிய அரசியல் கூட சிறுபான்மையினரின் நலனுக்கு எதிரானதாகவே அமைந்தது.  குறிப்பாக போர்க் குற்ற விசாரணை குறித்தும் காணாமற்போனவர்கள் குறித்தும் அவர் பேசியது தமிழ் மக்களிடையே அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியிருந்தது.  பாகிஸ்தானில் இலங்கை அணியினர் சென்ற பேருந்து மீது இடம்பெற்ற தீவிரவாதிகளின் தாக்குதல் குறித்துக் கருத்துத் தெரிவித்த இலங்கை அணி வீரர்கள் பலரும், தமக்கு இலங்கையில் இப்படியான தீவிரவாதத் தாக்குதல்கள் பழக்கமானது என்பதால் தாம் தம்மைத் தற்காத்துக்கொண்டோம் என்ற பொருள்பட கூறி இருந்தனர்.  விஜய் டீவியில் இடம்பெற்ற காஃபி வித் அனு நிகழ்ச்சியில் முரளிதரன் கலந்து கொண்டபோது இந்தச் சம்பவம் குறித்து அனுஹாசன் கேட்டபோதும் முரளிதரன், இலங்கையில் தாம் இப்படியான தீவிரவாதத் தாக்குதல்களை எதிர்கொண்டு பழகியதால் தமக்கு இந்தத் தாக்குதல் சமாளிக்கக் கூடியதாக இருந்தது என்றே கூறி இருந்தார்.  அரச கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிகளில் குண்டுவெடிப்புகள் இடம்பெற்றது உண்மை என்றாலும், அதே நேரத்தில் இடம்பெற்ற இனப்படுகொலை பற்றி எதுவும் பேசாமல், அதற்கெதிராக மக்கள் போராட்டத்தைப் போலி என்று சொல்பவர்களாக, அதற்கான நீதியைக் கோராமல், ஒன்றுபட்ட இலங்கை என்று கிரிக்கெட் வீரர்கள், தமது கிரிக்கெட் பிரபலத்தை வைத்துக்கொண்டே பேசும்போது, அவர்களின் கிரிக்கெட் பிரபலத்துக்காகவே அவை பரவலாகும்போது எந்த அடிப்படையில் நாம் கிரிக்கெட்டையும் அரசியலையும் இலங்கையில் பிரித்துப் பார்க்க முடியும்?   2007 ஆம் ஆண்டு உலகக் கிண்ணக் கிரிக்கெட் போட்டிகள் நடைபெற்றபோது அந்தப் போட்டிகள் இடம்பெறும் காலப்பகுதிக்கு யுத்த நிறுத்தத்தைக் கடைப்பிடிப்பதாக விடுதலைப் புலிகள் அறிவித்திருந்தனர்.  இறுதிப் போட்டியில் ஆடிய இலங்கை அணியின் தலைவர் மகேல ஜெயவர்த்தன, இறுதிப் போட்டியில் வென்றால் பரிசுப்பணத்தை நாட்டில் நிலவும் பயங்கரவாதத்தை ஒழிக்கும்பொருட்டு பாதுகாப்பு அமைச்சுக்கு வழங்குவோம் என்று தெரிவித்திருந்தார்.  அதற்கான நெருக்கடிகள் அவருக்கு இருந்திருக்கலாம்.  ஆனால் கிரிக்கெட் தன் வரலாற்றில் மிக தீவிரமான அரசியல் நிலைப்பாடுகளை எதிர்த்த வீரர்களைப் பார்த்திருக்கின்றது; கொண்டாடியிருக்கின்றது. Fire in Babylon ஆவணப்படத்தில் எப்படி மேற்கிந்திய தீவுகள் அணி வீரர்கள், குறிப்பாக விவியன் ரிச்சர்ட்ஸ் எவ்வளவு அரசியல் தெளிவுடன் கிரிக்கெட்டை அணுகினார்கள் என்பது குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும்.  அண்டி ஃப்ளவரும் ஹென்றி ஒலொங்காவும் 2003 ஆம் ஆண்டு உலகக் கிண்ணப் போட்டியில் சிம்பாப்வேயில் இறந்துவிட்ட ஜனநாயகத்துக்காக என்று கருப்புப் பட்டி அணிந்து நமீபியாவுக்கு எதிரான போட்டியில் விளையாடியது மிக தீவிரமான அரசியல் நிலைப்பாடு என்றே கருதவேண்டும்.  ஆனால் இலங்கை அணியைப் பொறுத்தவரை அதன் வீரர்கள் அனைவருமே பௌத்த சிங்கள அடையாளத்தையே இலங்கை அடையாளமாகக் ஏற்றவர்கள் அல்லது அது பற்றிய பிரக்ஞையில்லாமல் ஒன்றுபட்ட இலங்கை என்று கதைப்பவர்கள்.  அந்தவகையில் பௌத்த சிங்கள அடையாளத்தை இலங்கையர் என்கிற அடையாளமாக முன்னிறுத்த முற்படுகின்ற பேரினவாதத்தின் கருவிகளாகவே இலங்கை கிரிக்கெட் வீரர்களும் கிரிக்கெட் அணியும் இருக்கின்றது.  சிறுபான்மையினரையும் உள்வாங்கி பல்லின அடையாளத்துடனான இலங்கையர் என்கிற அடையாளத்தை செய்வதற்கான எந்த அறிகுறியும் கிரிக்கெட்டில் மட்டுமல்லாமல் எந்த நகர்விலும் இல்லாமல் இருக்கின்றபோது கிரிக்கெட் அல்லது விளையாட்டு வேறு அரசியல் வேறு என்பது அரசியல் பிரக்ஞை இன்மை என்றே சொல்லமுடியும்.  குறிப்பாக சிங்கள பௌத்த அடையாளத்தினையே முன்வைத்து ஒற்றைப்படையான “இலங்கை” அடையாளத்தை உருவாக்குவதற்கான கருவிகளில் ஒன்றாகவே கிரிக்கெட்டும் இலங்கையில் உபயோகிக்கப்படுகின்றது என்றபோது தமிழ் தேசியவாதத்தை முன்னெடுப்பவர்களும், தமிழ் அடையாளைத்தை முன்வைப்பவர்களும் இலங்கை கிரிக்கெட் அணி ரசிகர்களாக இருப்பது என்பது ஒருவிதமான இரட்டைநிலை என்றே சொல்லவேண்டும்.   இதுபற்றிப் பேசுகின்றபோது அனேகமானவர்கள் 1996 இல் இலங்கை கிரிக்கெட் அணியின் வெற்றியை விடுதலைப் புலிகளும் கொண்டாடினார்கள் என்பதையும் விடுதலைப் புலிகளின் முக்கிய உறுப்பினர்கள் சிலர் இலங்கை கிரிக்கெட் அணியின் ரசிகர்களாக இருந்தார்கள் என்றும் சொல்வது வழக்கம்.  அப்படி இருந்தால், அதனை அரசியல் பிரக்ஞையில் இருந்த குறைபாடென்றே கருதமுடியும்.  இந்த இடத்தில் விவியன் ரிச்சர்ட்ஸை மீண்டும் நினைவுகூர்வது பொருத்தம் என்று நினைக்கின்றேன்.  தனது மணிக்கட்டில் அணிகின்ற பட்டியில் இருந்த பச்சை, மஞ்சள், சிவப்பு நிறங்கள் முறையே இயற்கையையும் தம்மிடமிருந்து களவாடப்பட்ட தங்கம் போன்ற வளங்களையும் மற்றவர்களுக்காகவும், ஆக்கிரமிப்பாலும் கொல்லப்பட்டவர்களின் இரத்தத்தையும் குறிப்பதாக ரஸ்தாபாரிகளின் நிறங்களை பிரக்ஞையுடன் அணிந்தவர் விவியன் ரிச்சர்ட்ஸ்.  தான் ஹெல்மெட் போடாமல் ஆடுவதில் இருந்து, தனக்கு ஆடச் சிரமமான பந்தொன்றினை வீசிய பந்துவீச்சாளரின் பார்வையை எதிர்கொள்வதில் இருந்து எல்லாவற்றையும் அரசியல் பிரக்ஞையுடன் எதிர்கொண்டார் விவியன் ரிச்சர்ட்ஸ்.  கிரிக்கெட்டினை தமது விடுதலைக்கான கருவியாகப் பாவித்து அரசியல் தெளிவுடன் இருந்த அன்றைய மேற்கிந்திய தீவுகள் அணியை உற்சாகப்படுத்துபவராக பொப் மார்லி இருந்தார்.  Fire in Babylon ஆவணப்படத்தில் கொலின் கிராஃப்ட், விவியன் ரிச்சர்ட்ஸ், மைக்கேல் ஹோல்டிங், அண்டி ரொபேர்ட்ஸ்  ஆகியோர் எவ்வளவு அரசியல் தெளிவுடன் பேசுகின்றார்கள் என்பதை கிரிக்கெட் ரசிகர்கள் அனைவருமே பார்க்கவேண்டும்.   இவைபற்றிய அறிதல்கள் இல்லாமல் சொல்லப்படுகின்ற அரசியல் நீக்கம் செய்யப்பட்ட கிரிக்கெட் என்பது உண்மையில் அரசியல் பிரக்ஞை இல்லாத அரசியல் அன்றி வேறில்லை.

உசாத்துணை நூல்கள்

  1. Liberation Cricket – West Indies Cricket Culture
  2. The Great Tamasha
  3. The Cambridge Companion to Cricket
  4. Fire in Babylon – Documentary
  5. Beyond A Boundary

புதிய சொல்லின் 8வது இதழில் இடம்பெற்ற இக்கட்டுரையினை 3 பகுதிகளாகப் பிரித்து பதிவேற்றுகின்றேன்.  அதன் முன்னைய இரண்டு பகுதிகள்

  1. அரசியல் கிரிக்கெட் பகுதி 1
  2. அரசியல் கிரிக்கெட் பகுதி 2

இந்தத் தொடரினை இன்னும் மூன்று பாகங்கள் எழுதத் திட்டமிட்டுள்ளேன்.  கிரிக்கெட் பற்றிய எனது உரையாடல்களிலும் தேடல்களிலும் எப்போதும் இணைந்து பயணித்தவன் என் உயிர்த்தோழன் விசாகன்.  என்றும் என்னுடன் பயணிக்கும் அவன் நினைவுகளுக்கு இத்தொடர் சமர்ப்பணம்

 

Author: அருண்மொழிவர்மன்

நேற்றைய நினைவுகளுடனும் இன்றைய கனவுகளுடனும் வாழும் ரசிகன்