“சொற்களால் அமையும் உலகு: சில உரைகள் – சில விமர்சனங்கள்” நூலினை முன்வைத்து ஓர் உசாவல்

வாசிப்பும் தேடலும் நிறைந்தவர்களுக்கு ஏதோ ஒரு விதத்தில் திறப்பினைச் செய்வதாக அமைந்துவிடும் நூல்கள் எல்லாம் முக்கியமானவையாகவே அமைந்துவிடுகின்றன.  வாசிப்பு தரும் அனுபவமானது இதற்கு முன்னர் வாசித்த ஏதோ நூலுடனோ, கண்ட சம்பவத்துடனோ தனி அனுபவத்துடனோ தொடர்புபட்டதாகி, அனுபவத்தின் நீட்சியை ஏற்படுத்திவிடுகின்றது.  அத்தகைய, அனுபவ நீட்சியை ஏற்படுத்திய ஒரு நூலாக செல்வமனோகரன் எழுதிய ”சொற்களால் அமையும் உலகு” என்ற நூலினைச் சொல்லமுடியும்.

செல்வமனோகரன் எனக்கு முதலில் ஒரு பேச்சாளராகத்தான் அறிமுகமானார்.  நான் யாழ்ப்பாணம் இந்துக் கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்த காலத்தில், அங்கே பெரும்பாலான பேச்சாளர்கள் அக்காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் பிரபலமாக இருந்த கம்பன் கழகத்தின் பாதிப்பில் புராணக் கதைகளை எடுத்துப் பேசுபவர்களாகவே இருந்தார்கள், சமகால எழுத்துகளை எடுத்துப் பேச்சாளர்கள் பேசியதில்லை என்றே சொல்லலாம்.  இவர்களில் இருந்து மாறுபட்டு சமகால எழுத்துகளைச் சுட்டிக்காட்டி ஆற்றொழுக்காகப் பேசுகின்ற செல்வமனோகரன் எமக்குப் பாடசாலைக்காலத்தில் பிடித்ததோர் ஆளுமையாக இருந்தார்.  பத்தாம் வகுப்பில் பாலகுமாரனை ஆர்வமாக தேடித்தேடி வாசித்துக்கொண்டிருந்த எனக்கு எம்மை விட இரண்டு வயது கூடிய செல்வமனோகரன் பாடசாலை மண்டபத்தில் நிகழ்த்திய பேச்சொன்றில், பாலகுமாரனின் இரண்டாவது சூரியோதயத்தில் வருகின்ற ஒரு சம்பவத்தினை சுட்டிக்காட்டி “நெஞ்சுக்குள் நெருப்பாச்சு” என்ற வரிகளை மீளமீள விபரித்துப் பேசியது நினைவில் இருக்கின்றது.  கம்பன் கழகத்தாரின் பேச்சுகளில் இருந்த ஆர்வம் குறைந்து சென்ற அதேகாலப்பகுதியில் பாடசாலை மட்டத்தில் பேசிய செல்வமனோகரன் போன்றவர்களின் பேச்சு என்னை கவர்ந்திழுக்கத் தொடங்கியது. 

இதற்குப் பின்னர் செல்வமனோகரன் 1997 இல் தூண்டி என்கிற இதழின் ஆசிரியராக எனக்கு மீளவும் அறிமுகமானார்.   யாழ்ப்பாணம் ராணுவக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவரப்பட்டு, மக்கள் அங்கே திரும்பிய மிகவும் நெருக்கடியான சூழலில் தொடங்கப்பட்ட இதழ் என்ற வகையில் தூண்டிக்கு முக்கியமான ஒரு பாத்திரம் உண்டு.  அத்துடன் அதில் மாணவப்பருவத்தில் இருந்த பலரும் எழுதி வந்தனர்.  இன்றுவரை தூண்டி இலக்கிய வட்டத்தின் சார்பில் காத்திரமான ஆய்வரங்குகளை ஒருங்கிணைப்பதுடன் புத்தகப் பதிப்புகளையும் செய்துவருகின்றார்.  மெய்யியலிலும் தமிழ் ஆய்வுகளிலும் இயங்கிவரும் செல்வமனோகரன் சிவஞான சித்தியார் ஞானப்பிரகாசர் உரை, சிவசங்கர பண்டிதம், சிவஷேத்திராலய மகோற்சவ விளக்கம், சைவ பூஷன சந்திரிகை ஆகிய நூல்களை மீள்பதிப்புச் செய்திருக்கின்றார்.  காஷ்மீர சைவமும் சைவ சித்தாந்தமும், தமிழர் மெய்யியல் ஆகிய நூல்களை ஏற்கனவே எழுதி இருக்கின்ற செல்வமனோகரன் ஆற்றிய உரைகளின் கட்டுரை வடிவங்களையும் நேரடியாக எழுதப்பட்ட கட்டுரைகளையும் கொண்டு பதினொரு கட்டுரைகளின் தொகுப்பாக ”சொற்களால் அமையும் உலகு” நூல் வெளிவந்திருக்கின்றது.

அ. யேசுராசாவின் குறிப்பேட்டிலிருந்து நூல் மீதான வாசிப்பாக அமைகின்ற குறிப்பேட்டிலிருந்து என்கிற கட்டுரையை ஒருவிதத்தில் இந்தத் தொகுப்பில் செல்வமனோகரன் எழுதி இருக்கின்ற வெவ்வேறு நூல்களின் வாசிப்பு அனுபவங்களுக்கான ஒரு மாதிரியாக எடுத்துக்கொள்ளலாம்.  குறிப்பேட்டிலிருந்து தொகுப்பில் இடம்பெற்றிருக்கின்ற கட்டுரைகளைப் பற்றிய அறிமுகங்களையும் அபிப்பிராயங்களையும் செல்வமனோகரன் சொல்லிச் செல்கின்றபோது அவை பெரும்பாலும் எனது அபிப்பிராயங்களையும் ஒத்தனவாகவே இருக்கின்றன.  இந்தக் கட்டுரை செல்வமனோகரன் கலை இலக்கியம் பற்றிய மதிப்பீடுகளை எந்த அடிப்படையில் மேற்கொள்கின்றார் என்பதனை ஒருவிதத்தில் தெளிவுபடுத்துவதாக அமைகின்ற அதேவேளை, அ. யேசுராசா என்கிற ஆளுமையினைப் பற்றி செல்வமனோகரனிற்கு இருக்கக்கூடிய மதிப்பீட்டினை இந்த நூலின் அடிப்படையில் மீண்டும் உறுதிசெய்வதாகவும் அமைகின்றது.  குறிப்பாக கலை, அழகியல் குறித்த யேசுராசாவின் நிலைப்பாடுகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து கலைப்பொருளுக்கு உயிர்த்துவம் அளிப்பது பற்றி விதந்து பேசும் செல்வமனோகரன் அதேசமயம் தொடர்ச்சியாக கைலாசபதி பற்றிய விமர்சனங்களை வைத்துள்ள அ.யேசுராசா, கைலாசபதியின் ஆக்கபூர்வமான பங்களிப்புகளைப் பற்றியும் எழுதவேண்டும் என்று எடுத்துரைக்கின்ற சமநிலையை செல்வமனோகரனிடம் அவதானிக்கக்கூடியதாக உள்ளது. 

அதேநேரம் அரசியல் புனைவுகளான நீந்திக் கடந்த நெருப்பாறு, வெற்றிச்செல்வியின் போராளியின் காதலி, ஈழப்போரில் இறுதி நாட்கள், ஆறிப்போன காயங்களின் வலி ஆகிய நூல்களைப் பற்றிப் பேசுகின்றபோது செல்வமனோகரன் அந்த நூல்கள் பேசும் அரசியலுடன் தனது அரசியல் நிலைப்பாடுகளையும் கலந்து இந்த நூல்கள் பேசும் அரசியலை இன்னும் வலுவூட்டிப் பேசுவதையும் காணமுடிகின்றது.  ஈழப்போரின் இறுதி நாட்களுக்குப் பின்னர் தமிழ்த் தேசியம், விடுதலை புலிகள், போராட்டம் ஆகியவற்றை விமர்சித்து வந்த பல்வேறு நூல்களும் படைப்புகளும் பேசிய அரசியல், அவை முன்வைத்த தரவுகள் என்பன குறித்தும் அவற்றில் இருக்கக்கூடிய போலித்தனம் குறித்தும் செல்வமனோகரன் கடுமையான விசனம் உற்றிருப்பதை இந்தக் கட்டுரைகளின் வாயிலாக அறியமுடியகின்றது.  ”வெற்றிச்செல்வியின் எழுத்துக்களில் பம்பைமடு” என்கிற கட்டுரையில் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகின்றார் செல்வமனோகரன்,

“போராடும் தரப்போடு நின்று தம்மை உயர்த்திக்கொண்ட அல்லது தமக்கான அடையாளங்களைப் பெற முற்பட்ட அதேகுழுமம் போராடித் தோற்ற தரப்பை மிகவும் இழித்துரைக்க முற்பட்டது.  அதிகாரத் தரப்புடன் இணைந்து தம் விருப்பைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளவும் தம் வாழ்வினை மேம்படுத்தவும் சுயலாப அரசியலைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டது.  தமிழ்த்தேசியத்துக்கெதிரான மூளைச் சலவை செய்ய தமிழகம் தொட்டு தமிழர் வாழும் அனைத்துத் தேசங்களுக்கும் பறந்து சென்றது.  புலம்பெயர் தேசங்களில் வாழும் தமிழ்த்தேசியத்துக்கெதிரான குறித்த நபர்களுடன் இணைந்து பொருளாதார தேடத்தில் ஈடுபட்டது.  அத்தரப்பு சார்ந்த தமது பிறரதுமான எழுத்துக்களை நூலக்கம் செய்தது.  அவற்றை ஆங்கிலத்திலும் சிங்களத்திலும் மொழிபெயர்த்து பொருளாதார, அரசியல் லாபங்களைத் தேடமுற்பட்டுள்ளது.  இதன்வழி சந்தர்ப்பவாத அரசியலுக்கு தமிழ் இளைஞரிடையே தூபம் போற்பட்டது.  படித்த மேதாவிகள் சிலர் மயங்கித்தான் போயினர் (பக்கம்88)”

இவ்வாறு குறிப்பிடும் செல்வமனோகரன் தொடர்ந்து ஆயினும் காலவோட்டத்தில் இவ்விஷமப் பிரச்சாரங்களுக்கெதிரான குரல்கள் ஆங்காங்கே ஒலிக்கத் தொடங்கின (பக்கம் 89)” என்று குறிப்பிடுகின்றார்.  நடைமுறையில் இப்படியான ஒரு நிலைமை இருக்கின்றது என்பதும் பிரதிகளின் ஊடாக தமது அரசியல் நிலைப்பாடுகளையும் தாம் சார்ந்த அல்லது தாம் எதிர்க்கின்ற அமைப்புகளை ஆதரிக்கவும் எதிர்க்கவும் நிராகரிக்கவும் அவதூறு பரப்பவும் முயற்சிகள் நடக்கின்றன என்பதும் உண்மையே.  வாய்வழிக்கதைகளாகவும், உள்ரகசியம் என்ற தோரணையுடனும் பரப்பப்பட்டு வந்த பல்வேறு விதமான கதைகள் தற்போது பிரதிகளாகவும் படைப்புகளாகவும் உலவுவதுடன் அவையே ஈழப்போராட்டம் பற்றியும் ஈழம் பற்றியும் தமிழ்நாட்டில் உள்ள பெரும்பான்மையினர் அறிவதற்கான மூலங்களாகவும் ஆனதைக் காலக்கொடுமை என்றே சொல்லவேண்டும்.  வெவ்வேறு கருத்துநிலைகளில் உள்ளவர்கள் தமது தரப்பினை நியாயப்படுத்தவும் தம் மீதான எதிர்மறை விமர்சனங்களுக்கு எதிர்வினையாற்றவும் மற்றைய தரப்பினரைத் தாக்கவும் இத்தகைய செயற்பாடுகளில் ஈடுபடுகின்றபோது விமர்சகர்கள் பிரக்ஞையுடனும் விமர்சனப் பார்வையுடன் ஆழ்ந்தகன்று நோக்கித் தமது கருத்துகளை வெளிப்படுத்துவது மிக முக்கியமானதாகும்.  குறிப்பாக சில இடங்களில் துரோகம், துரோகிகள், கைக்கூலிகள் என்று குறிப்பிடும்போதும் காசுக்கும் பொருளுக்கும் பெண்ணுக்கும் விலைபோனவர்கள் என்றும் குறிப்பிடும்போது சமநிலை தவறி உணர்ச்சியால் உந்தப்பட்டுள்ளதாகவே உணரமுடிகின்றது.  இப்படியான சொல்லாடல்கள் எமது சூழலில் எதிர்க் கருத்துக்கொண்டவர்களை வசைபாட சர்வ சாதாரணமாகப் பாவிக்கப்படும் சொற்களாகி, சகிப்புத்தன்மை அறவே இல்லாமல் போய்விடும் சூழலில் இந்தச் சொற்களைப் பாவிப்பது குறித்து எழுத்துச்செயற்பாட்டில் ஈடுபடும் அனைவரும் பொறுப்புணர்வுடன் நடந்துகொள்ளவேண்டும் என்பதை அழுத்தமாக வலியுறுத்தவேண்டி இருக்கின்றது.

ஆயினும் இந்தப் பிரதிகளை அவற்றின் உள்ளடக்கத்துக்காக செல்வமனோகரன் விதந்துபேசுகின்றபோதும் அவற்றின் வடிவம் சார்ந்து தனது நிலைப்பாடுகளை உள்ளடக்கத்தின் பாதிப்பில்லாமல் குறிப்பிடுகின்றார் என்பது முக்கியமான அம்சமாகும்.  நா. யோகேந்திரநாதனின் நீந்திக் கடந்த நெருப்பாற்றினை இறுதிப் போர் பற்றிய பொய்மைகளும் முழுப் புனைவுகளும் மட்டுமே கொண்ட ஆக்கச் சூழலில் இந்நாவலின் வருகை முக்கியமானதும் காத்திரமானது கூடஇது நாவல் என்ற வடிவவியலிலும் அதற்குரிய அழகியலிலும்  சிறந்தது என்று கூறமுடியாதுஆனால் நாவலுக்குரிய பண்புகளும் சித்திரிப்பு முறைகளும் கொண்ட முக்கிய படைப்புபதிவு எனலாம் (பக்கம் 109)” என்றே குறிப்பிடுகின்றார்.  இதே தொகுப்பில் சண்முகம் சிவலிங்கத்தின் காண்டாவனம் சிறுகதைத் தொகுப்புப் பற்றி எழுதுகின்றபோதுஅதன் (தமிழ்த் தேசியத்தின்) நியாயப்பாடுகளை கோசங்களோ பிரசார நெடியோ இல்லாமல் முன்வைக்கின்றார்அதுவே அவரின் ஆளுமைத்திறன் ஆகும் (பக்கம் 113)” என்று செல்வமனோகரன் குறிப்பிடுவதையும் கவனிக்கலாம்.  அவரது கலை இலக்கிய மதிப்பீடுகளின் ஆதாரத் தளங்களில் ஒன்றாகவும் இந்தப் பார்வையை எடுத்துக்கொள்ளலாம். 

இந்தத் தொகுப்பில் இருக்கின்ற ”துக்கத்தின் மீது கட்டப்பட்டதே வாழ்க்கையும்” (கனவுச்சிறை குறித்த கட்டுரை) ”தாமரைச்செல்வியின் படைப்புலகமும்” எனது வாசிப்புடன் நெருக்கமான கட்டுரைகளாக அமைகின்றன.  அஜந்தகுமாரின் சோம்பேறியின் கடல் கவிதைத் தொகுப்பையும் புதிய நூற்றாண்டின் ஈழத்து வடபுலத் தமிழ்க்கவிதைகள் என்கிற கட்டுரையில் குறிப்பிடப்படும் படைப்பாளிகளின் பெரும்பாலான கவிதைகளையும் நான் முழுமையாக வாசிக்கவில்லை என்பதால் அந்தக் கட்டுரைகள் எனக்கு சற்று இடைவெளியுடனேயே இருக்கின்றன.  ஆயினும் கவிதைகள் குறித்த கூர்மையான சில அவதானங்களை இந்தக் கட்டுரைகளில் காணமுடிகின்றது. 

எழுபதுகளின் தொடக்கங்களில் எழுதத் தொடங்கிய எழுத்தாளர்களில் தனிமனிதர்களுக்கிடையிலான உறவுகள், அதனால் எழுகின்ற சிக்கல்கள், சமத்துவத்தையும், விடுதலையையும் அவாவி நிற்கின்ற இளைய சமூகத்தினரின் ஊடான சமூகப் பார்வை என்பவற்றைத் தமது எழுத்துக்களின் பொதுத்தன்மையாகக் கொண்டிருந்தவர்களில் தனித்துவமான ஒருவராகவே நான் சட்டநாதனை அடையாளப்படுத்துகின்றேன்.  இந்தத் தன்மைகளை சட்டநாதன் கச்சிதமாகக் கையாண்ட தொகுப்பாக ”மாற்றம்” சிறுகதைத் தொகுப்பினைக் குறிப்பிடலாம்.  மாற்றம், உலா என்கிற அவரது தொகுப்புகளில் உள்ள சிறுகதைகளும் அவரது பின்னைய தொகுப்புகளும் ஒரே விதமாக மதிப்பிடக்கூடியன அல்ல,  முக்கூடல் என்கிற அவரது தொகுப்பும் அண்மைக்காலமாக அவர் எழுதிய பல்வேறு சிறுகதைகளும் மிகவும் பலவீனமானவை என்பதுடன் பெண்கள், உறவுகள் குறித்த புரிதல்களில் போதாமையும் கொண்டன (”புதியவர்கள்” தொகுப்பு இன்னமும் வாசிக்கக் கிடைக்கவில்லை).  குறிப்பாக க.சட்டநாதனின் கதைகளில் பெண்கள், குழந்தைகள் என்கிற கட்டுரையில் குறிப்பிடப்படுகின்ற சட்டநாதனை அவரது அண்மைய படைப்புக்களில் காணமுடியவில்லை என்பதை இங்கே குறிப்பிடவே வேண்டும். 

ஈழத்துப் பெண்நிலைவாத சஞ்சிகைகள் என்கிற மிகப்பரந்த விடயம் இன்னொரு கட்டுரையில் ஆய்வுசெய்யப்படுகின்றது.  ஈழத்தில் வெளியான பெண்கள் சஞ்சிகைகள், ஆளுமைகள் போன்ற முதல்நிலைத் தரவுகளைத் தொகுக்கின்ற பணியே இன்னும் சரியாக நடக்கவில்லை என்பதே நடப்பு நிலையாகும்.  இந்தக்கட்டுரையில் குறிப்பிடப்படுகின்ற பெண்ணின் குரல், நங்கை, தாகம் போன்ற இதழ்கள் 1979 -1988 காலப்பகுதியில் வெளியானவை.  பெண்கள் சேவா சங்கம் என்கிற பெண்களுக்கான அமைப்பினை 1902 இல் ஆரம்பித்த மங்களம்மாள் மாசிலாமணி 1923 முதல் 1971 வரை ”தமிழ்மகள்” என்கிற இதழினை நடத்திவந்தார்.  தமிழ்மகளுக்கும் செல்வமனோகரனின் கட்டுரையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள இதழ்களுக்கும் இடையில் ஈழத்தில் இருந்து வெளியான பெண்கள் இதழ்கள் எவை? அவை என்னவிதமான கருத்துநிலைப்பாடுகளைக் கொண்டிருந்தன என்பது பெரும் ஆய்வுக்கான விடயமாகும்.  பெண்நிலைவாத சஞ்சிகைகள் என்ற பொருளில் ஆய்வுரை ஒன்றைச் செல்வமனோகரன் செய்துள்ளபோதும் அவ்வாறாக வெளியான சஞ்சிகைகளை இந்தக் கட்டுரையின் பொருட்டேனும் வாசித்திருப்பார் என்றாலும் இந்நூல் முழுக்க முழுக்க ஆண்பால் விகுதிகளுடனே அமைந்திருப்பது ஏமாற்றமளிப்பதாக இருக்கின்றது.  வாசகர், எழுத்தாளர் போன்ற மிகச்சாதாரணமாகவே பழக்கத்திற்கு வந்துவிட்ட பாவனைகள் கைவிடப்பட்டு முழுக்க வாசகன், எழுத்தாளன் என்றே இந்நூல் முழுவதும் எழுதப்பட்டுள்ளது.  செல்வமனோகரன் இந்தவிடயத்தில் பிரக்ஞையுடன் செயற்படவேண்டும்.

”ஈழத்து நவீன இலக்கிய விமர்சனமும் கலாரசனையும்” என்கிற கட்டுரை உரையாடலுக்குரிய கட்டுரைகளில் ஒன்று.  இந்தக் கட்டுரையின் ஈழத்து விமர்சன வரலாற்றில் செல்வாக்குச் செலுத்திய போக்குகள், கருத்துநிலைகள் என்பவற்றைத் தொகுப்பாய்வு செய்கின்றார் செல்வமனோகரன்.  விமர்சன வகைகள் பற்றிய வெவ்வேறு வகையான பகுப்பாய்வுகளை இங்கே செல்வமனோகரன் குறிப்பிடுகின்றபோது எந்த வகையின் அடிப்படையிலான சட்டகத்தில் வைத்துத் தன் மதிப்பீடுகளை செல்வமனோகரன் முன்வைகின்றார் என்பது இந்தக் கட்டுரையில் தெளிவாகவில்லை.  உதாரணமாகக் கட்டுரையின் ஓரிடத்தில் 1) அநுகரணக் கொள்கை, 2) பயன்வழிக் கொள்கை, 3)வெளிப்பாட்டுக் கொள்கை, 4) புறநிலைக் கொள்கை என்று நால்வகையாகக் குறிப்பிடுகின்றார்.  இந்த நால்வகையும் எவ்வாறு வரையறை செய்யப்படுகின்றன என்கிற சிறுகுறிப்பையேனும் கொடுத்திருந்தால் கட்டுரை இன்னும் தெளிவாக அமைந்திருக்கும்.  செல்வமனோகரனின் கற்கைத் துறைகளான தமிழ் மெய்யியல் சார்ந்த விமர்சன மரபுகளாக அவை இருக்கலாம் என்பது துணிபு.  ஆனால் அந்த அடிப்படையிலான விமர்சன நோக்கில் இந்தத் தொகுப்பில் உள்ள செல்வமனோகரனின் ஏனைய விமர்சனங்கள் எழுதப்பட்டனவா என்று தெரியவில்லை.  இந்த நூலில் மேற்குறித்த நால்வகை விமர்சனக் கொள்கைகளைப் பற்றி செல்வமனோகரன் குறிப்பிட்டிருந்தார் அது வாசகர்களுக்கு இன்னொரு திறப்பினை ஏற்படுத்தியிருக்கும்.  அதுபோல, ஐம்பதுகளுக்குப் பின்னராக ஈழத்து இலக்கிய விமர்சனப் போக்கினை கருத்தியல் அடிப்படையில் 1)முற்போக்குக் காலம், 2)போரியற் காலம், 3)தற்காலம் என்று மூன்றுவகையாகச் சுட்டுகின்றார்.  இந்தப் பகுப்புகளை கருத்தியல் ரீதியாக பகுப்புகள் சென்று சொல்லமுடியாது; அந்த அந்தக் காலப்பகுதிகளில் செல்வாக்குச் செலுத்திய கருத்தியல்களை மையமாக வைத்து இந்தப் பகுப்புகள் செய்யப்பட்டிருக்குமானால் தற்காலம் என்பது பற்றிய தெளிவான வரையறை வழங்கப்பட்டிருக்கவேண்டும்.  செல்வமனோகரனின் இந்தக் கட்டுரையில் தற்காலப் போக்கை பல்வேறு இசங்களையும் தாண்டி பின்னவீனத்துவம் கோலோச்சுங்காலமிது என்று குறிப்பிடுவது சற்றுக் காலாவதியாகிவிட்ட கருத்தென்றே கருதமுடியும்.  பின்னவீனத்துவம் பேசப்பட்ட, அதன் வாசிப்புமுறைகள் அறிமுகமான காலகட்டத்தைத் தமிழ் இலக்கியச் சூழல் தாண்டிவிட்டது.  அவற்றின் பாதிப்பினால் ஏற்பட்ட சாதக, பாதக விளைவுகளை ஆய்வுசெய்கின்ற போக்கினையும் சமகாலத்தில் காணக்கூடியதாக உள்ளது.  பின்னவீனத்துவம் குறித்து செல்வமனோகரன் இந்தக் கட்டுரையில் குறிப்பிடும் கருத்துகளில் பின்னவீனத்துவத்தை சரியாக உள்வாங்காமல் பேசியவர்களின், செல்வமனோகரன் சொல்வதுபோலவே சொன்னால் பிதற்றல்கள் மீதான எதிர்வினையாகக் காணமுடியும்.  செல்வமனோகரனின் இந்த நிலைப்பாட்டை உறுதிசெய்வதாக அவரது பின்வரும் கூற்று அமைகின்றது தற்கால உலகமயமாதற் சூழல் முறையற்றதே முறையென்றும் வடிவமற்றதே வடிவமென்றும் கூறும் கூறுகெட்ட செயலை நற்செயலெனப் பாராட்டுபவர்களை உற்பவித்துள்ளது (பக்கம் 40)”.  ஆனால் அவற்றை வைத்து பின்னவீனத்துவம் பற்றிய நேரடியான முடிவுக்கு வந்துவிடுவது விமர்சகருக்கு ஏற்புடையதல்ல.

படைப்பிலக்கியமும் விமர்சனங்களும் ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்புபட்டவை.  ஈழத்து இலக்கியம் பற்றிய உரையாடல்களின்போதுஇந்தப் பிரக்ஞையுடன் எழுத்துச் செயற்பாட்டில் ஈடுபடுபவர்கள் அரிதாக இருப்பதும் அப்படிஇருப்பவர்களும் தமது கருத்துகளை வெளிப்படுத்துவதில் தயக்கங்காட்டுவதையும் அறியக்கூடியதாகஇருக்கின்றது,  அப்படியானசூழலில் தொடர்ச்சியாக நூல்கள் பற்றிய விமர்சனங்களும் உரையாடல்களும் நிகழ்வதும் அவைபரவலாக்கப்படுவதும் முக்கியமானதாகும்.  செல்வமனோகரனின் சொற்களால் அமையும்உலகு அந்தவகையில் முக்கியமானதாகும்.  இந்தத் தொகுப்பில் உள்ள அனைத்துவிமர்சனங்களும் முழுமையானவை என்று சொல்லமுடியாவிட்டாலும் அவை போலித்தனமில்லாதவையாக, உரையாடலைத்தொடர்வதற்கான வெளியைத் தருவனவாக இருக்கின்றன. இந்நூலின்முன்னுரையில் குறிப்பிட்டிருப்பது போல தனது ஏனைய உரைக்குறிப்புகளையும் செல்வமனோகரன்தொகுக்கவேண்டியது அவசியமாகும்.   

குறிப்பு: இக்கட்டுரை கலைமுகம் – 66வது இதழில் (ஏப்பிரல் – ஜூன் 2018) வெளியானது.  இந்தப் பதிவில் பாவிக்கப்பட்டுள்ள செல்வமனோகரனின் புகைப்படம் வசீகரன் குலசிங்கத்தால் முகநூலில் பகிரப்பட்ட புகைப்படத்தில் இருந்து பெறப்பட்டது.

சாம்பல் பறவைகள் குறுநாவலை முன்வைத்து

Arunmozhivarmanஒப்பீட்டளவில் குறைவாகவே படைப்பிலக்கியங்கள் வெளியாகும் கல்முனையில் இருந்து எஸ். அரசரெத்தினம் எழுதிய சாம்பல் பறவைகள் என்ற குறுநாவலை வாசிக்கமுடிந்தது.  இக்குறுநாவல் 2009ல் ஈழப்போரில் தொடர்ச்சியாக அகப்பட்டு, கடுமையான இழப்புகளைச் சந்தித்த ஒரு குடும்பத்தைப் பற்றியும், அதன் கதாபாத்திரங்கள் ஊடாக எம்முடனான உரையாடல்களையும், விமர்சனங்களையும் மேற்கொள்ளுவதால் முக்கியமான ஒன்றாக அமைகின்றது. Continue reading “சாம்பல் பறவைகள் குறுநாவலை முன்வைத்து”

பூர்ணம் விஸ்வநாதன் முன்னொருநாள் சொன்ன கதை

பூர்ணம்பூர்ணம் விஸ்வநாதன் என்றவுடன் எமக்கு அவர் திரையில் ஏற்று நடித்த சில பாத்திரங்களே நினைவு வரும்.  குறிப்பாக மகாநதி, வருஷம் 16, ஆசை திரைப்படங்களில் அவர் ஏற்று நடித்த கதாபாத்திரங்கள்.  தனது நாடகங்கள் பலவற்றுக்கு உயிர் கொடுத்தவர் பூர்ணம் விஸ்வநாதன் என்று சுஜாதா எழுதியிருக்கின்றார்.  தொடக்கத்தில் தான் எழுதி அவர் நடித்த நாடகங்கள் நிறைவானதாக தனக்குத் தோன்றியதால் பிற்பாடு சில நாடகங்களை பூர்ணம் விஸ்வநாதனை மனதில் வைத்துக்கொண்டே தான் எழுதியதாகவும் சுஜாதா கற்றதும் பெற்றதுவும் இல் குறிப்பிட்டிருந்தார்.  அவரது குரலும் வசன உச்சரிப்பும் தனித்துவமானது.  ஆனால் அனேகமான அவர் திரைப்படங்களில் அந்த வசன உச்சரிப்பு ஒரே மாதிரியானதாகவே தோன்றும்.  அவர் திரையில் ஏற்று நடித்த கதாபாத்திரங்களும் அவ்வாறானவையே. Continue reading “பூர்ணம் விஸ்வநாதன் முன்னொருநாள் சொன்ன கதை”

மனுநீதிச் சோழன் யார்? அல்லது எல்லாளன் தான் மனுநீதிச் சோழனா?

Good Governance: Who Is Responsible? என்கிற Upali Cooray எழுதிய கட்டுரை ஒன்று கொழும்பு ரெலிலிகிராப் இணைய இதழில் மார்ச் 11, 2015 அன்று வெளியாகியிருந்தது.  அதில் கிமு 205 முதல் கிமு 161 வரை அனுராதபுரத்தை தலைநகராகக் கொண்ட எலார (எல்லாளன் என்று தமிழில் நாம் அழைக்கும் மன்னன் மகாவம்சத்தில் எலார என்றே குறிப்பிடப்படுகின்றான்) என்ற சோழ மன்னன் தன் அரண்மனையில் அவனிடம் நீதி வேண்டிவருவோர் ஒலிக்கவிடவேண்டிய மணி ஒன்றினை பேணியதாகவும், மன்னனின் மகன் சென்ற தேரால் ஏற்றப்பட்டு கன்று ஒன்று கொல்லப்பட்டதாயும், நீதிவேண்டி தாய்ப்பசு மணியை ஒலிக்க, நிகழ்ந்ததை அறிந்த மன்னன் தன் மகனையும் அவ்விதமே தேரால் ஏற்றிக் கொல்லுமாறு தீர்ப்பளித்ததாயும் குறிப்பிடப்படுகின்றது.

இக்கதையை நாம் மனுநீதிகண்ட சோழனிற்கு நிகழ்ந்ததாக திருத்தொண்டர் புராணம் / பெரிய புராணதில் படித்திருக்கின்றோம்.  அதில் திருநகரச் சிறப்பு என்கிற பகுதியில் வருகின்ற 103 – 135 வரையான பாடல்களின் இச்சம்பவம் குறிப்பிடப்படுகின்றது.  கொழும்பு ரெலிகிராப் செய்தியை படித்தவுடன் அது மகாவம்சத்தில் இச்சம்பவம் குறிப்பிடப்படுகின்றதா என்கிற சந்தேகம் உருவாகி மகாவம்சத்தைப் புரட்டினேன்.  மகாவம்சத்தில் இருபத்தியோராம் அத்தியாயத்தில் (ஐந்து அரசர்கள்) இச்சம்பவம் பின்வருமாறு குறிப்பிடப்படுகின்றது,

“சோழ நாட்டிலிருந்து ஆட்சியைக் கைப்பற்றுவதற்காக இங்கு வந்த, உயர் குடியில் பிறந்த, தமிழன் ஏலாரா, அசேலனைத் தோற்கடித்து நாட்டைப் பிடித்து நாற்பத்துநாகு வருடம் ஆண்டான்.

(அவன்) எதிரிகள், நண்பர்கள் என்றா பேதாபேதம் இன்றி, நீதியின்முன் எல்லோரையும் சமமாக நடத்தி வந்தான்,

அவன் சயன அறையில், தலைக்கு மேலாக ஒரு மணி நீண்௶அ கயிற்றுடன் கட்டித் தொங்கவிடப்பட்டிருந்தது,  அவனிடம் நீதி கோரிவருபவர்கள் அந்த மணியை அடிக்கலாம்.

அரசனுக்கு ஒரு மகனும், இரு மகளும் மட்டுமே இருந்தனர்.  ஒரு சமயம் ராஜகுமாரன் ரதத்தில் தீசவாபிக்குச் சென்று கொண்டிருந்தான்.

அப்போது தாய்ப்பசுவுடன் வீதியில் படுத்திருந்த கன்றின் கழுத்தில் தேர்ச்சக்கரத்தை ஏற்றி அறியாமல் அதனைக் கொன்றுவிட்டான்.

துக்கம் தாளாது பசு அரண்மனைக்கு வந்து மணியை அடித்தது.  தன் மகனுடைய கழுத்தின் மீது தேரை ஓட்டி, அரசன் தலையை துண்டிக்கச்செய்தான். (பிரிவு 13 – 18)”

தொடர்ந்து மேலதிக வாசிப்புக்காகவென்று படித்த அ. முத்துத்தம்பிப்பிள்ளை எழுதிய யாழ்ப்பாண சரித்திரத்திலும் இச்சம்பவம் எல்லாளனுடன் (அ. முத்துத்தம்பி எல்லாளனை ஏலேலன் என்றே குறிப்பிடுகின்றார்) தொடர்புபடுத்திக் குறிப்புடப்படுகின்றது.  அ. முத்துத்தம்பிப்பிள்ளை இச்சம்பவத்தினை “ஏலேலனைச் சிங்கள சரித்திரக்காரர் நீதியிலே மநுச்சக்கரவர்த்தி எனப் பாராட்டுவர்” என்கிற அறிமுகத்துடன் இச்சம்பவத்தைக் குறிப்பிடுவதால் அவருக்கான மூலமாக மகாவம்சம் அமைந்திருக்கவும் வாய்ப்புண்டு.

பெரியபுராணம் அல்லது திருத்தொண்டர் புராணம் இரண்டாம் குலோத்துங்க சோழன் காலத்தில் எழுதப்பட்டது என்பதால் அது எழுதப்பட்ட காலம் அவனது ஆட்சிக்காலமான கிபி 1133 – கிபி 1150 க்கு உட்பட்டதாகவே இருக்கவேண்டும்.  ஆனால் மகாவம்சம் எழுதப்பட்ட காலம் கிபி 6ம் நூற்றாண்டு.  தவிர, மனுநீதிச் சோழன் கதை நடந்ததற்கான வரலாற்று ஆதாரங்களும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.  சிலப்பதிகாரத்தில் வழக்குரை காதையில் கண்ணகி பாண்டிய மன்னனிடம் நீதி வேண்டிப் பாடுகின்ற

“தேரா மன்னா செப்புவது உடையேன்
எள்ளறு சிறப்பின் இமையவர் வியப்பப்
புள்ளுறு புன்கண் தீர்த்தோன் அன்றியும்
வாயிற் கடைமணி நடுநா நடுங்க
ஆவின் கடைமணி உகுநீர் நெஞ்சுசுடத் தான்தன்
அரும்பெறல் புதல்வனை ஆழியின் மடித்தோன்
பெரும்புயர்ப் புகார்என் படியே அவ்வூர்
ஏசாச் சிறப்பின் இசைவிளங்கு பெருங்குடி
மாசாத்து வாணிகன் மகனை ஆகி
வாழ்தல் வேண்டி ஊழ்வினை துரப்பச்
சூழ்கழல் மன்ன நின்னகர்ப் புகுந்தீங்கு
என்கால் சிலம்பு பகர்தல் வேண்டி நின்பால்
கொலைக்களப் பட்ட கோவலன் மனைவி”

என்ற பாடலில் இச்சம்பவம் குறிப்பிடப்படுகின்றதாயினும், அதில் மனுநீதிச் சோழன் என்கிற பெயரோ அல்லது இச்சம்பவத்தினுடன் தொடர்புடையதான சோழ மன்னனின் பெயரோ இடம்பெறுவதில்லை.  எனவே பக்தி இலக்கிய காலத்தில் எழுதப்பட்ட பெரியபுராணத்தில் பார்ப்பனச் செல்வாக்கின்காரணமாக மனு தர்மத்தை மக்களிடம் பரப்பும் நோக்குடன் இந்த “மனுநீதிச் சோழன் கதை” உருவாக்கப்பட்டிருக்கலாம்.

தவிர பல்லவர் காலத்தில் உருவான அரசனை இறைவனுக்கு இணையானவனாகக் கருதுகின்ற மரபு, சோழர் காலத்திலே இன்னமும் தீவிரமானது.  எனவே அரசன் என்பவன் வழுவிலா ஆட்சி உடையவனாக இருக்கவேண்டும் என்பதற்கு முன்னுதாரணமாக, அவ்விதம் ஒருவன் வாழ்ந்தான் என்று கூறுவதான மனுநீதிச் சோழன் கதை திருத்தொண்டர் புராணத்தில் உள்ளடக்கப்பட்டிருக்கவும் கூடும்.  தவிர, இக்கதையுடன் தொடர்புள்ளதான திருவாரூர் கோயிலில் உள்ள கல்வெட்டும் விக்கிரமசோழன் காலத்திலேயே அமைக்கப்பட்டது என்பதால் அக்கல்வெட்டும் 12ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்ததாகவே இருக்கவேண்டும்.

ஆயினும் 6ம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட மகாவம்சத்தில் இந்தக் கதை எவ்விதம் இடம்பெற்றது என்பது நிச்சயம் ஆராய்ச்சிக்குரியதே.  மகாவம்சத்தில் காலத்துக்குக் காலம் இடம்பெற்ற இடைச்செருகல்கள் பற்றிச் சொல்லப்படுவது உண்டு.  ஆனால் அவ்வாறான இடைச்செருகல்கள் பௌத்தத்தின் செல்வாக்கை உறுதி செய்யும் நோக்குடையனவாகவோ அல்லது சிங்கள மன்னர்களின் செல்வாக்கை உறுதிசெய்யும் விதமானதாகவோ அமைந்திருக்கவே அதிகம் வாய்ப்புண்டு.  அவ்வாறு இல்லாது தமிழ் மன்னன் ஒருவனின் புகழ் பாடுவதான இடைச்செருகலுக்கான சந்தர்ப்பம் தர்க்கரீதியாக வலுவற்றது.  எனவே, தற்போதைய தரவுகளின்படி, பசுவொன்றின் முறைப்பாட்டைக் கேட்டு, அதற்கு நியாயம் வழங்க தன் மகனை தேர்ச்சில்லில் இட்டுக் கொன்ற மன்னன் பற்றிய ஆகப்பழைய பதிவு மகாவம்சத்திலேயே இடம்பெற்றிருக்கின்றது.  அந்த மன்னன் எல்லாளன் என்றே குறிப்பிடப்படுகின்றது.  ஆயினும், இச்சம்பவம் பற்றிய வேறு வரலாற்று ஆதாரங்கள் ஏதும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.  ஆயினும், மனுநீதிச் சோழன் என்று சொல்லப்படுபவன் எல்லாளன் ஆகக் கூட இருக்கலாமே என்ற எண்ணமும் தோன்றுகின்றது!


குறிப்பு 1:

இக்கட்டுரை மனுநீதிச் சோழன் கதை என்று குறிப்பிடப்படுகின்ற கதை எந்த மன்னனுடன் தொடர்புடையது என்றும், அது பற்றிய ஏனைய தரவுகளை அறியவேண்டும் என்ற ஆவலின் நிமித்தமே எழுதப்பட்டது.  உபயோகமான தரவுகளைப் பகிரவேண்டுகின்றேன்.

குறிப்பு 2:

இக்கட்டுரை ஏப்ரல் மாத தாய்வீடு பத்திரிகையில் வெளியானது.  கட்டுரையைப் படித்த நண்பர் எஸ் கே. விக்னேஸ்வரன் பேசும்போது இதே கதை Flying Fish என்கிற சஞ்சீவ புஷ்பகுமார இயக்கிய திரைப்படத்தில் இடம்பெற்றிருப்பதாயும் குறிப்பிட்டார்.  அத்திரைப்படத்தினைப் பார்த்தேன்.  அதில், பாடசாலை ஒன்றில் பிரசாரம் செய்ய வருகின்ற தமிழ்ப் போராளிகளில் (விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தினர்) ஒருவர், எல்லாளன் எவ்வாறு நீதி வழுவாது ஆட்சி புரிந்தான் என்று கூறுவதுடன் இக்கதையையும் கூறுவதாக அமைகின்றது.  அண்மைக்காலத்தில் நான் பார்த்த நல்ல திரைப்படங்களில் ஒன்றாக இத்திரைப்படத்தினைச் சொல்லமுடியும்.  போர், அது மக்கள் மீது ஏற்படுத்துகின்ற வன்முறை, உறவுச் சிக்கல்கள், அடக்குமுறை என்பவற்றை காட்சிப்படுத்துகின்றது இத்திரைப்படம்.

குறிப்பு 3:

தாய்வீடு பத்திரிகைக்காக எழுதப்பட்ட இக்கட்டுரை சற்று விரிவுபடுத்தப்பட்டு இங்கே பிரசுரமாகின்றது.

குறிப்பு 4:

தரவுகளுக்காக இணையத்தில் தேடியபோது விக்கிபீயாவின் ஆங்கில பக்கத்தில் எல்லாளனின் மறுபெயர்களுல் ஒன்றாக மனுநீதிச் சோழன் என்பதும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதை அவதானிக்க முடிந்தது (https://en.wikipedia.org/wiki/Ellalan_(monarch))


உசாத்துணை

  1. http://www.tamilvu.org/courses/degree/p104/p1041/html/p1041223.htm
  2. Noolaham.net மகாவம்சம்
  3. http://www.projectmadurai.org/pm_etexts/utf8/pmuni0209.html#dt103
  4. https://www.colombotelegraph.com/index.php/good-governance-who-is-responsible/
  5. யாழ்ப்பாணச் சரித்திரம் – அ. முத்துத்தம்பிப்பிள்ளை

தொ. பரமசிவன், பொ. ரகுபதி ஊடாக அறியப்படாத வரலாறு

 
இந்த மே மாதம் 5வது தமிழியல் மாநாட்டில் கலந்து கொள்ள கனடா வந்திருந்த கார்மேகம் என்கிற ஜவகர்லால நேரு பல்கலைக்கழகத்தில் கலாநிதி பட்ட மாணவரை(நாட்டாரியல் பற்றி அதிகம் அக்கறையும், தேர்ச்சியும் கொண்டவர்)    நண்பர்கள் சந்தித்து ஒரு மாலை நேரத்தில் சிறிது உரையாடினோம்.  எழுதப் பட்ட வரலாறுகளை சற்றே மறந்துவிட்டு நாட்டாரியல் பற்றியும், பண்பாட்டு அம்சங்கள், அவற்றின் தொன்மை பற்றியும் வாசிக்கும்போது அல்லது பேசிக் கொண்டு மெல்ல மெல்லப் பின்னோக்கி செல்லும் போது எம் மக்களின் உண்மை வரலாறுகள் பற்றி மெல்ல அறிய முடிகின்றது.   நாம் படிக்கும் வரலாறுகளும், கல்விக் கூடங்களில் படிப்பிகின்ற வரலாறுகளும், அரசாங்கங்கள் நூதனசாலைகளிலும், ஆவணாங்களிலும் சேமித்து வைக்கின்ற வரலாறும், ஆளும் வர்க்கம் எப்படி வரலாறு இருந்திருக்கவேண்டும் என்று விரும்புகிறதோ அந்த வரலாறாக இருக்க, உண்மையான வரலாறு எவராலும் சீண்டப்படாமல் பாழடைந்த கட்டடங்களிலும், எவருமே தேடாத நூல்களிலும், கிராமத்து மனிதர்களின் வாழ்க்கையிலும், அவர்களிடையே வாய் வழிப் பேச்சுக்களாகவுமே நிலைத்திருக்கின்றது.  வரலாற்றை அறியவேண்டிய தேவை, எழுதப்பட்ட வரலாறுகளின் நீட்சியால் ஒடுக்கப்பட்ட அனைவருக்குமே உண்டு.  கார்மேகம் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது தொ. பரமசிவன் பற்றி அடிக்கடி குறிப்பிட்டார். (அதே போல சோ தர்மன் பற்றியும் குறிப்பிட்ட போதும் சோ. தர்மன் கதைகளில் இருக்கின்ற சில அரசியல்கள் பற்றி எனக்கு முரண்பாடுகள் உண்டு; அதே நேரம் நான் சோ. தர்மனை முழுமையாக வாசிக்கவில்லை என்பதையும் ஒப்புக் கொள்ளுகின்றேன்).
 
தொ. பரமசிவன் எழுதிய அறியப் படாத தமிழகம், தெய்வங்களும் சமூக மரபுகளும் ஆகிய இரண்டு புத்தகங்களில் வருகின்ற கட்டுரைகளுடன் சில புதிய கட்டுரைகளையும் சேர்த்து ‘பண்பாட்டு அசைவுகள்’ என்கிற பெயரில் காலச்சுவடு வெளியீடாக வந்திருக்கின்றது.  வரலாறு நோக்கிப் பின்னோக்கிப் பயணிப்பவர்களுக்கு இது நல்லதொரு ஆரம்ப நிலைப் புத்தகமாக இருக்கும் என்றே எண்ணுகின்றேன்.  முற்றாக வாசித்தே தீரவேண்டிய புத்தகம் என்று இதனைப் பிரேரிக்கின்ற அதே வேளை, வாசித்த சில பகுதிகளை பகிர்ந்து கொள்ளலாம் என்றும் நினைக்கிறேன்.
 
இந்தப் புத்தகத்தில் வருகின்ற கறுப்பு – ஒரு சமூகப் பார்வை என்கிற கட்டுரையில் அழகோடு சேர்த்து எண்ணப்பட்ட கறுப்பு நிறம் பின்னர் எப்படி அழகின்மையின் எடுத்துக் காட்டாக மாறிப்போனது என்று சுருக்கமாகவும், விளக்கமாகவும் தன் வாதங்களை முன்வைக்கிறார் தொ. பரமசிவன்.  அதை அவர் எழுத்துக்களில் அப்படியே தருகின்றேன்,

தாழ்வுக்கும் இழிவுக்கும் உரியதாகக் கறுப்பு நிறம் கருதப்பட்டதன் சமூக வரலாற்றுக் காரணிகள் யாவை?இக்கேள்விக்கான விடையை சமூக அமைப்பில் காண இயலாது. மாறாக அதிகாரம் சார்ந்த அரசியல் அமைப்புக்குள்ளே தேடவேண்டும். அதுவும் தமிழ் அரசுகள் வீழ்ச்சியடைந்த 13ம் நூற்றாண்டின் இறுதிக்குப் பின்னரே தேட வேண்டும்.

கி.பி. 1310 முதல் 1323 வரை தமிழ்நாடு இசுலாமியர் படையெடுப்பால் அலைக்கழிந்தது. மீண்டும் 1383ல் விஜய நகரப் பேரரசின் தளபதிகளின் படையெடுப்பால் ஆட்சி மாற்றம் ஏற்பட்டது. விஜய நகரப் பேரரசு இசுலாமியருக்கு எதிராக வைதிக நெறியை உயர்ந்த இலட்சியமாகக் கொண்டு தோன்றிய அரசமரபாகும். ஆட்சியதிகாரம் விஜய நகரப் பேரரசின் தள்பதிகளின் கைக்கு மாறியவுடன் தமிழ்நாடு ஒரு பண்பாட்டு நெருக்கடியை எதிர்கொண்டது. அதாவது வரலாற்றில் முதல்முறையாகத் தமிழ்நாட்டின் அரசியல் அதிகாரம் பிறமொழி பேசும் ஆட்சியாளர்களிடம் மாறியது. இந்த ஆட்சியாளரைத் தொடர்ந்து தெலுங்கு மொழி பேசும் மக்கள் பெருமளவு குடியேறத் தொடங்கினர். பிராமணர் தொடங்கிச் சக்கிலியர் ஈறாக இந்தக் குடியேற்றம் அமைந்தது. பிராமணர், பிராமணரை அடுத்த ‘மேல் சாதியினரான’ புலால் உண்ணாத ரெட்டியார், ராஜுக்கள் இவர்களுக்கு அடுத்த படிநிலைகளில் அமைந்த நாயுடு (வெலமா, கம்மவார், கவர, காப்பு, பலிஜா), இவர்களுக்கும் அடுத்த நிலையில் உள்ள ஆசாரிகள், பெரும்பாலும் புன்செய் நிலத்து விவசாயிகளான நாயக்கர், மிகத் தாழ்நிலையில் உள்ள செருப்புத் தைக்கும் சக்கிலியர், தோட்டி வேலை செய்யும் சக்கிலியர் என இவர்களை வகைப்படுத்துக் காணலாம்.  இவர்களோடு செளராட்டிரப் பகுதியிலிருந்து ஏற்கனவே வெளியேறி ஆந்திரத்தில் இருந்த நெசவுத் தொழில் செய்யும் சாதியான செளராட்டிரர்களும் தமிழகத்தில் வந்து குடியேறினர். இக்கால கட்டத்தில் தமிழ்நாட்டில் தனித்து வளர்ந்திருந்த சைவ, வைணவ மதங்கள் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டன. வைதிக நெறியே முன்னிறுத்தப்பட்டது. ‘இந்து மதம்’ அதிகாரத்தில் அமர்ந்தது. தமிழ் அக்காலத்தில் ஆட்சி மொழியாக இல்லை. ஆட்சியாளர்களின் மொழியாகிய தெலுங்கு பேணப்பட்டது. அரசியல் அதிகாரத்தில், வைதிக நெறியின் காவலர்களான பிராமணர்க்கும் சம்சுகிருதத்திற்கும் முன்னுரிமை தரப்பட்டது.

 

இவர்களின் ஆட்சி முடியும் தறுவாயில் கி.பி. 1700க்குப் பிறகு உருது பேசும் வடநாட்டு முசுலீம்கள் அங்காங்கே சில பகுதிகளில் ஆட்சியதிகாரத்தைக் கைப்பற்றினர். மிகச்சில பகுதிகளில் பிரஞ்சுக்காரரும் ஏனைய பகுதிகளில் பிரிட்டிஷ்காரர்களும் ஆட்சியைக் கைப்பற்றினர்.  கி.பி. 14ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் முதலாகத் தமிழ்நாட்டின் அரசியல் அதிகாரத்தைக் கையிலே வைத்திருந்த அனைத்து ஆட்சியாளர்களும், தமிழர்களின் சாரசரி நிறத்திலிருந்து வேறுபட்ட சிவந்த நிறமுடையவர்கள். அவர்களால் ஆதரிக்கப்பட்ட வடநாட்டில் இருந்து வந்த இசுலாமிய ஞானிகள், ஐரோப்பியத் பாதிரிமார்கள், பிராமணர்கள் ஆகிய அனைவரும் தமிழர்களைவிடச் சிவந்த நிறமுடையவர்கள். எனவே ஐந்து நூற்றாண்டுக்கு மேலாகத் தமிழ்நாட்டில் அரசியல் அதிகாரமும், அரசியல் சித்தாந்தங்களையும் நடைமுறைகளையும் உயர்ந்த்திப் பிடிக்கின்ற ஆன்மீக அதிகாரமும் சிவந்த நிறமுடையவர்களின் கையிலேயே இருந்தது. எனவே இந்த நிறம் அதிகாரத்தின் நிறமாக, உயர்ந்த ஆன்மீகத்தின் நிறமாக, உயர்ந்த ஆன்மீகத்தின் நிறமாக, மேட்டிமையின் சின்னமாக, அழகு நிறைந்ததாகக் காட்டப்பட்டது. சுருக்கமாகச் சொல்வதானல், தமிழ் பேசும் பெருவாரியான மக்கள் கூட்டத்தாரின் மரபுவழி அழகுணர்ச்சி மனிதத் தோலின் நிறத்தைப் பொறுத்த மட்டில் திசைமாற்றம் பெற்றது.  எதிர்நிலையில் சொல்வதனால். கருப்பு நிறமுடைய மக்கள் அழகற்றவர்களாகவும், ஆளப்படுவர்களாகவும், அதிகாரத்திற்குத் தகுதியற்றவர்களாகவும், இழிவின் சின்னமாகவும் கருதப்பட்டனர். இன்றளவும் இதுவே தொடர் கதையாகி வருகிறது.

 

எனவே தான் ‘கறுப்பு – சிவப்பு’ என்பது வெறும் அழகுணர்ச்சி சார்ந்த பிரச்சனையன்று. அது மரபுவழி அழகுணர்ச்சியிலிருந்து திசை மாற்றப்பட்டவர்களின் அதிகார வேட்கைக்கும் மரபுவழிச் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்ட எளிய மக்களுக்கும் இடையிலே நிலவிவரும் ஒரு முரண்பாடு ஆகும்.

இது தவிர நிறையக் கட்டுரைகளில் வரலாற்று ரீதியாக தமிழர்களின் பூர்வீக வழிபாடுகளான சைவ வழிபாடும், கண்ணன் வழிபாடும் பின்னர் எப்படி இந்து மதம் என்கிற கட்டமைப்பில் உள்வாங்கப்பட்டன என்றும், அக்கால கட்டத்தில் உழவர்களின் ஆதித் தெய்வமான பலராம வழிபாடு பின்னர் கண்ணன் வழிபாட்டுடன் ஒன்றித்தது பற்றியும் தர்க்கரீதியாக நிறுவுகிறார்.  ஒரு காலத்தில் மக்களின் பிரதான வழிபாடாக திகழ்ந்த வழிபாட்டுமுறைகள் தமிழர் பிரதேசங்களின் மீதான் அந்நியப் படையெடுப்புகளாலும், பார்ப்பனியச் செல்வாக்கினாலும் மெல்லப் புறக்கணிக்கப் பட்டுச் செல்வாக்கிழந்து சிறு தெய்வ வழிபாடு என்ற பெயரில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக நடை பெறுவதை நாம் அறிந்தே இருக்கின்றோம்.  
 
காலம் இதழில் (இதழ் 26, 2006 யூன், பக்கம் 28-36) பொ. ரகுபதி வல்லியக்கனும் வல்லிபுரநாதரும் என்ற பெயரில் ஒரு கட்டுரை எழுதி இருக்கிறார்.  அதில் இலங்கையின் வட பகுதியில் பழமையான யக்ஷ வழிபாட்டில் இருந்து வந்த வல் + இயக்கன், அதாவது வலிமையான இயக்கன் என்று பொருள்படும் வல்லியக்கன் கோயில்கள் பின்னர் பார்ப்பணிய மயப்படுத்தப்பட்டு கிருஷ்ணன் கோயிலாகவும் (நெல்லியடி), பெருமாள் கோயிலாகவும் (வல்லிபுரநாதர் கோயில் – கோண்டாவில்) மாற்றப்பட்டிருக்கின்றன.  இது தவிர மானிப்பாய், உடுவில், சங்கானை, வேலணை என்று நிறைய இடங்களில் இன்னமும் வல்லியக்கன் கோயில்கள் வேறு வேறு பெயர்களுடனும் / அடையாளங்களுடனும் இன்றளவும் இருக்கின்றன. 
 
இன்று நாம் தமிழ்த் தேசியத்தைப் பலமாகப் பேசும் சிலர் கூட இந்துத்துவத்தை மீற முடியாமல், அதற்குள் கட்டுண்டு பேசுவதை நிறையவே கண்டிருக்கின்றோம்.  தமிழ்த் தேசியம் பேசுபவர்கள் எல்லாம் நாத்திகர்களாக இருக்கவேண்டும் என்ற அர்த்தத்தில் நான் இதைக் கூறவில்லை.  ஆனால், எமக்கென்றே இருந்த தெய்வ வழிபாடுகளும், வழிபாட்டு முறைகளும் எம் மக்களின் வாழ்வோடு அதிகம் பிணைந்திருந்தன என்பது அவை பின்னர் எப்படி ஆரிய, அந்நிய, பார்ப்பனிய செல்வாக்குகளின் எழுச்சியால் புறக்கணிக்கப்பட்டபோது நாம் எப்படி மெல்ல மெல்ல மதத்தின் பெயரால் அடிமையாக்கபட்டோம் என்று அறிய எம் தொன்மங்களையும், அறியப்படாத வரலாற்றையும் அறிவது அவசியமாகின்றது.  அண்மையில் கூட நண்பர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருந்த போது நண்பர் ஒருவர் பிற மதத்தைச் சார்ந்த இன்னொரு நண்பரைப் பார்த்து ‘நீங்களெல்லாம் முந்தி இந்துக்களாக இருந்து மதம் மாறினவர்கள் தானே’ என்று குறிப்பிட்டார்.  பொதுவாக தமிழ்ச் சூழலில் மலிவாகக் காணப்படும் கருத்துக்களில் ஒன்றுதானே இது.  பொதுவாக இலங்கையில் கிறீஸ்தவர்களை, இந்துக்கள் “வேதக்காரர்” என்று அழைப்பர்.  இந்த வேதக்காரர் என்ற பதம் கூட வைதீக மதங்கள் தமிழர் பிரதேசங்களில் பரவியபோது அவர்களை நோக்கி சைவர்களால் பிரயோக்கிக்கப்பட்டதுதானே.  இப்போது அதே வைதீகச் செல்வாக்குடன் இருக்கும் , முன்னர்கள் சைவர்களாக இருந்து பின்னர் இந்து மதத்தின் கூறான சைவர்கள் அதே பதத்தை கிறீஸ்தவர்கள் மீது பாவிப்பது கூட முரணானது தானே?  பிற மதத்தவர்களைப் பார்த்து நீங்கள் முன்பு இந்துக்களாக இருந்தவர்கள்தானே என்று சொல்லும்போது, அதே மண்ணில் முன்னர் வாழ்ந்த தமிழ் பேசும் பௌத்தர்களும், சமணர்களும், ஜைனர்களும் என்னவானார்கள் என்று ஒரு முறையேனும் நினைத்துப் பார்க்கின்றோமா?  அல்லது அவர்கள் இல்லாமல் போனதுற்கான காரணம் என்ன என்றாவது நினைத்துப் பார்த்திருக்கிறோமா?
 
 
நன்றிகள்:
1.தொ. பரமசிவன் எழுதிய கட்டுரையின் ஒரு பகுதியை குருத்து http://socratesjr2007.blogspot.com)  என்கிற வலைப்பதிவில் பெற்று பயன்படுத்தி உள்ளேன்
 
2. படங்கள் இணையத்தளத்தில் இருந்து பெறப்பட்டன
 
3. காலம் இதழ் http://www.noolaham.org ல் கிடைக்கின்றது