பெரியண்ணன்கள் கவனம்!

அண்மையில் தனது முகநூல் பக்கத்தில் காலச்சுவடு பத்திரிகையின் ஆசிரியர் கண்ணன் பாமினி எழுத்துருக்களைப் பற்றிச் சில கருத்துகளைக் குறிப்பிட்டிருந்ததைத் தொடர்ந்து முகநூலில் தொடர்ச்சியான விவாதம் ஒன்று இடம்பெற்றது.  அந்தக் குறிப்பினைப் பார்த்தபோது அதில் தெரிவிக்கப்பட்ட கருத்துக்களை விட கண்ணனின் தொனியே மிகவும் மோசமானதாகவும், மேட்டிமைத்தனத்தைத் காட்டுவதாயும் அமைந்திருந்தது.  அதைத்தொடர்ந்து தனது சிறுகதைகளால் பரவலாக அறியப்பட்ட ரஞ்சகுமார் கண்ணனின் கருத்துகளுக்கு ஆதரவு தெரிவித்து சில கருத்துக்களைத் தெரிவித்திருந்தார்.  Continue reading

பிடிக்க நினைத்தது பிள்ளையார்தான்………..

தமிழர் உணவுகள் என்கிற பக்தவத்சல பாரதி தொகுத்து காலச்சுவடு பதிப்பாக வெளியான புத்தகத்தைப் பார்த்ததும் உடனே படிப்பதில் ஆர்வம் உண்டானது.

என்னுடன் வேலைத் தளத்தில் பணிபுரிகின்ற ஈரானைச் சேர்ந்த வர்லாறு, வாசிப்பில் அதிகம் அக்கறை கொண்ட நண்பர் ஒருவருடன் மத்தியான சாப்பாட்டு நேரத்திலும் பேசுகையில் எமக்கும் பாரசீகர்களுக்கும் உணவுப் பழக்கங்களில் இருக்கின்ற அனேக ஒற்றுமைகளை அவதானிக்க முடிந்தது.  ஒரு உதாரணத்துக்கு நாம் குத்தரிசிச் சோற்றில் கஞ்சியை வடித்துக் குடிப்பது வழக்கம் (தமிழகத்தில் இவ்வழக்கம் இருக்கின்றதோ தெரியவில்லை).  அனேகம் அக்கஞ்சியுடன் தேங்காய்ப்பாலைக் கலந்து குடிப்பதும் வழக்கம்.  பாரசீகர்களும் இதே போன்றே கஞ்சியுடன் தயிரைக் கலந்து குடிப்பதை வழக்கமாக வைத்துள்ளனர்.

தவிர, புலம்பெயர் நாடுகளில் தமிழர்களின் உணவுகளில் நாம் உணவில் சேர்த்துக்கொள்ளுகின்ற செத்தல் மிளகாய்  காரம் அதிகம் பிற நாட்டவர்களுக்கு கலக்கம் தரவல்லது.  தமிழர்களின் உணவென்றாலே செத்தல் மிளகாய் காரந்தான் நிறையப் பேருக்கு நினைவுக்கு வரும்.  ஆனால் ஒப்பீட்டளவில் செத்தல் மிளகாயை உணவில் சேர்த்துக்கொள்ளுகின்ற வழக்கம் எமக்கு மிக அண்மைக்காலத்திலேயே ஏற்பட்டது.

இது போன்ற விடயங்களை “பண்பாட்டு மானிடவியலாளரான” பக்தவத்சல பாரதி தொகுத்த இந்தப் புத்தகத்தில் காணலாம் என்ற ஆர்வமே புத்தகத்தை வாசிக்கத் தூண்டியது.  காலையிலும் மாலையிலுமாக வீடு –> வேலை, வேலை — > வீடு வரையான பயண நேரங்களில் வாசிக்கவும் அதிகம் ஆழமான் வாசிப்புத் தேவைபப்டாத புத்தகமாக அதனைத் தேர்ந்து வாசிகக்த் தொடங்கினேன்.  என் போதாத காலம், புத்தகம் நான் எதிர்பார்த்த விதத்தில் இருக்காததுடன் (நான் எதிர்பார்த்தது போல புத்தகம் இருக்க வேண்டும் என்பதோ அப்படி இருக்காதது பெருங்குற்றம் என்றோ இதை விளங்கிக் கொள்ளவேண்டாம்) மிகுந்த வெறுப்புணர்வுடனும் குரூரமான கேலியுடனும் எழுதப்பட்ட மோசமான கட்டுரை ஒன்றை வாசித்துத் தொலைக்கவேண்டியும் ஏற்பட்டுவிட்டது.  கட்டுரையின் தலைப்பு புலம்பெயர்ந்தோர் சமையல்.  நாம் பெற்ற இன்பம் பெறுக என்று கட்டுரையை கீழே இணைத்துள்ளேன்.  அண்மைக்காலமாக கருத்துச் சுதந்திரம், ஊடக சுதந்திரம் என்று கூறிக்கொண்டு காலச்சுவடிற்கு வக்காலத்து வாங்குவோர் இது போன்ற காலச்சுவடின் குரூரமான முகத்தினையும் கண்டுணர வேண்டும் என்பது என் வேண்டுகோள்.

வடலி வெளியீடுகள் மற்றும் எழுத்தாளனும் பதிப்பகங்களும்

1என் முன்னைய பதிவொன்றில் நண்பர் ஒருவர் குறிப்பிட்டது போலவே வாசிப்பதற்கு உரிய மன நிலை முன்னெப்போதையும் விட அதிகமாகிவிட்டது போலவே தோன்றுகின்றது. அதிகம் வாசித்தேன் என்பதைவிட பரந்து பட்ட அளவில் வாசித்தேன் என்று சொல்வதே பொருத்தமாக இருக்கின்றது. இதுவரை காலமும் இல்லாத அளவுக்கு கடந்த சில மாதங்களாக குடிக் கலாச்சாரம், மாற்றுப் பாலினர் தொடர்பான பதிவுகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. காலச்சுவடில் சுகிர்தராணி கவிஞர்கள் சந்திப்பை முன்வைத்து குடிக் கலாச்சாரம் பற்றிய ஒரு கட்டுரையை எழுத அதில் இருக்கும் உள்குத்து, வெளிக்குத்து போன்ற விடயங்கள் பலராலும் ஆராயப்பட்டு, லீனாமணிமேகலை X சுகிர்தராணி என்கிற தனிநபர் பிரச்சனைகள் எல்லாம் (அப்படித்தான் ஆராயப்பட்டடது) கூறப்பட்டு இப்போது லீனா மணிமேகலை இதுபற்றிய தனது கட்டுரை விரைவில் வெளியாக உள்ளதாக உறுதியளித்துள்ளார். இது பற்றி பேசும்போது உயிர்மை, காலச்சுவடு போன்ற இதழ்கள் புலம் பெயர் எழுத்தாளர்களிடம் பணம் வாங்கிக்கொண்டு புத்தகம் வெளியிடுவதாகவும் லீனா குற்றஞ்சாட்டியுள்ளார். (இது போன்ற ஒரு கருத்தை தமிநதியும் கூறியதாக முன்பொருமுறை விகடனில் வெளியான அவரது பேட்டியில் கூறப்பட்டிருந்தது. ஆனால் தனது பேட்டி திரிக்கப்பட்டிருந்ததாக தமிழ்நதி வெளியிட்ட மறுப்பும் அடுத்த விகடனில் வெளியானது. இது பற்றி முழுமையாக நினைவிருப்பவர்கள் பகிர்ந்து கொள்ளவும்). உண்மையில் இது பற்றிய முறைப்பாடுகளை நானும் பல இடத்தில் கேட்டுள்ளேன். எழுத்தாளர்கள் மரியாதையுடன் நடத்தபடவேண்டும் என்கிற சில அடைப்படையான விவாதங்களுடன் பார்க்கும்போது இது நியாயமாக தெரிந்தாலும் இது பற்றிய ஒரு வேறுபட்ட பார்வையும் எனக்குள்ளது.

காலச்சுவடு, உயிர்மை போன்ற நிறுவனங்கள் தற்போது தமது பெயரை ஓரளவு திடப்படுத்தி, தமக்கென ஒரு சந்தையை உருவாக்கி உள்ளன. அது தவிர தீவிரமாக சந்தைப்படுத்தவும் செய்கிறார்கள். இப்படியான நிறுவனங்கள் ஊடாக புத்தகங்கள் வெளிவரும்போது அது நிச்சயம் புதுமுக எழுத்தாளர்களுக்கு நல்லதொரு வாய்ப்பாகவே அமையும். தவிர ஒரு எழுத்தாளன், அறியப்படாத வரை அவனுடைய படைப்பினை வெளியிடுவதில் செய்யப்படுகின்ற சூதாட்டம் நிச்சயம் கவனிக்கப்படவேண்டியது. இது போன்ற புறக்காரணிகளும் நிச்சயம் கவனிக்கப்படவேண்டியன. முன்பு ஜெயந்தன் வெகுஜனப் பத்திரிகைகளில் எழுதியபோது அது பற்றிய பலத்த விமர்சனங்கள் எழுந்தபோது வெகுஜனப் பத்திரிகை என்ற குதிரையில் ஏறிப் பயணிக்கும்போது நான் செல்கின்ற வீச்சம் அதிகமாகின்றது என்று ஜெயந்தன் கூறியதாக எங்கோ வாசித்திருக்கின்றேன். அதே கருத்துடனேயே மேற்சொன்ன குற்றச்சாற்றையும் அணுகவேண்டும். தமிழர்கள் உலகெல்லாம் பரவிக் கிடந்தும் வாசிப்பவர்கள் மிகக் குறைவாகவே இருக்கின்ற ஒரு சூழலில், பெரு நிறுவனங்களூடாக சந்தைப்படுத்தப்படும், முன்னெடுக்கப்படும் படைப்புகளும் படைப்பாளிகளுமே அதிக வீச்சில் அறியப்படுகின்ற ஒரு நிலை இருப்பது கசப்பான உண்மையே.

2

ஒரு உதாரணத்துக்கு நம் காலத்து ஈழத்துப் படைப்பாளிகள் இருவரை எடுத்துக் கொள்வோம். ஈழத்துப் படைப்பாளிகளுல் இன்று அதிகம் அறியப்பட்டவர் அ.முத்துலிங்கம். இந்தியாவில் அவருக்கு இருக்கும் வாசக வட்டம் பெரியது. அதற்கு காரணமாக அவர் ஈழத்து எழுத்தாளர் என்று பல ஈழத்தவர்கள் கொண்டாடும்போதும், ஈழத்தில் பிறந்தது தவிர அவரது எழுத்துகளில் ஈழத்து எழுத்துகளுக்கான எந்த ஒரு அடையாளமும் இல்லாமல் இருப்பதும் காரணமாக இருக்கலாம். ஆனால் அதே நேரம் அவரது எழுத்துக்களும் காலச்சுவடு, உயிர்மை, காலம், திண்ணை, தாய்வீடு, பதிவுகள் உட்பட்ட நிறைய இதழ்களில் தொடர்ச்சியாக வெளியாகின்றன. அவ்வப்போது ஆனந்த விகடனிலும், தீராநதியிலும் கூட வருவதுண்டு. இதுதவிர அவ்வப்போது இவர் பற்றி நாளொன்றுக்கு 2000 சொற்கள் எழுதும் இவரது நண்பர் ஒருவரும் ஏதாவது எழுதிவைப்பார். சென்ற புத்தக சந்தையில் கூட இவரது “உண்மை கலந்த நாட்குறிப்புகள்” வெளியான போது அவரும் எழுதிவைக்க சாருவும் கூட எழுதிவைத்து, தனக்கு மட்டுமல்லாமல் ஜெயமோகனுக்கும் பிடிக்கக் கூடிய வகையில் இவரது எழுத்துக்கள் இருப்பதாக சொல்லிவைத்தார். அ.மு. வைப் பொறுத்தவரை அவர் சர்ச்சைக்குரிய விடயங்கள் எதையும் கருப்பொருளாக எடுப்பதில்லை. எதையும் அழகியலாக பார்க்கின்ற மகிழ்வூட்டும் பிரதிகள் அவர் எழுத்துக்கள். அதாவது முன்பொருமுறை உயிர்மையில் குடும்பங்களில் நிகழும் பாலியல் துஷ்பிரயோயங்களைப் பற்றி “அகில் ஷர்மா” என்பவர் எழுதிய An Obedient Father” என்ற புத்தகம் பற்றி எழுதும்போது, இவ்வளவு காலம் எடுத்து, உழைத்து எழுத்திய நாவலில் இப்படியான ஒரு விடயத்தைக் கருப்பொருளாக எடுத்துவிட்டாரே என்று கவலைப்பட்டு எழுதும் அளவுக்கு ஒரு gentleman writer இவர்.

இதே நேரம் கிட்டத்தட்ட இவருக்கு சமவயதினரான தேவகாந்தன் கவனிக்கத்தக்க அளவு நல்ல படைப்புகளைக் கொடுத்த போதும் கவனிக்கப்பட்டது மிகக் குறைவு. அவர் எழுதி, தேர்ந்த பல வாசகர்களால் சிலாகிக்கப்பட்ட “விதி”யும் சரி, தமிழின் மிக முக்கியமாக மறுவாசிப்புகளுள் ஒன்றான கதாகாலமும் சரி, இலங்கை பிரச்சனையை ஐந்து பாகங்களாக நாவல் வடிவில் தந்த கனவுச் சிறையும் சரி பெறவேண்டிய கவனிப்பில் சிறுபங்கைத்தன்னும் பெறவில்லை. இதற்கு இவரது நாவல்களைத் தாங்கிவந்த பதிப்பகங்களின் பிரபலமின்மையோ அல்லது மோசமான சந்தைப்படுத்தல்களோ கூட காரணமாக இருக்கலாம்.

அது மட்டுமல்லாமல் அ.முத்துலிங்கம், மனுஷ்யபுத்திரன் போன்றவர்கள் தமது முதலாவது புத்தகத்தை அறிமுக எழுத்தாளர் புத்தகவெளியீட்டுத் திட்டத்தை பின்பற்றிய மணிமேகலைப் பிரசுரம் மூலமாகத்தான் வெளிக்கொணர்ந்தார்கள். புத்தகத்தின் தரம் பற்றிய எதுவித மரியாதையும் மணிமேகலைப்பிரசுரத்துக்கு இல்லாதபோதும் அவர்களின் சந்தைப்படுத்தல் முறைகளும், உலக நாடுகளில் அவர்கள் ஒழுங்கு செய்யும் கண்காட்சிகளும் குறிப்பிடத்தக்கன. இது போன்ற காரணிகளால் ஒரு எழுத்தாளனுக்கு உருவாகும் கவனிப்பு, அவன் எழுத்துக்களை செழுமையாக்க உதவும்.

3

அண்மையில் வடலி பதிப்பகம் இலங்கைத் தமிழ் எழுத்துகளுக்கு ஒரு களமாக எதிர்காலத்தில் உருவாகும் என்கிற நம்பிக்கையை ஓரளவுக்கு உருவாக்கியுள்ளது. அவர்களிடம் இருந்து அகிலனின் மரணத்தின் வாசனை, கருணாகரனின் பலி ஆடு, கானாபிரபாவின் கம்போடியா என்கிற மூன்று புத்தகங்களை தபால் மூலம் பெற்றிருந்தேன். அகிலனின் மரணத்தின் வாசனை ஒரு கவிதைப் புத்தகம் என்பது போன்று பிரமை சிலரால் ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது. கவிஞர் த. அகிலனின் மரணத்தின் வாசனை என்று சொல்லப்படும்போது அதுவும் ஒரு கவிதை நூல் என்று கருதப்படும் வாய்ப்பு அதிகம். இது போன்று அவர் படைப்புகளைக் கைதுசெய்யும் தடையீடுகளை (கவிஞர் போன்ற குறியீடுகளை) அகிலன் கடந்து வரவேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறேன். கருணாகரனின் பலி ஆடுகள் புத்தகம் நண்பர் ஒருவரிடம் கொடுத்துவிட்டதால் வாசிக்க முடியவில்லை. ஏறத்தாழ என் ஒத்த ரசனை கொண்ட நண்பர் நன்றாக இருக்கிறாது என்றூ சிலாகித்ததால் எனக்கும் பிடித்துப்போக அதிகம் வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. கானா பிரபாவின் கம்போடியா – இந்தியத் தொன்மங்களை நோக்கி நிச்சயமாக நல்ல முயற்சி. இதற்கு முன்னர் இதயம் பேசுகிறது மணியன், லேனாதமிழ்வாணன், சிவசங்கரி, ஜெயகாந்தன் போன்றவர்கள் பயணக்கட்டுரைகளை தமிழில் எழுதினார்கள். சுஜாதாவும், அசோகமித்திரனும் தம் பயண அனுபவங்களை நாவல் வடிவில் (பிரிவோம் சந்திப்போம், மேற்கே ஒரு குற்றம் போன்ற சுஜாதாவின் நூல்களும், அசோகமித்திரனின் ஒற்றன்). நீண்ட கால இடைவெளியின் பின்னர் கானா பிரபாவின் கம்போடியா, இந்தியத் தொன்மங்களை கம்போடியாவில் தேடி காண்பதாய் அமைகின்றது. இது ஒரு அரிய முயற்சியாக இருந்தபோதும், இந்தப் புத்தக வடிவமைப்பு இன்னும் மேன்மைப் பட்டிருக்கலாம் என்பது என் கருத்து. தவிர, கானாபிரபா இணையத்தில் மலையாளத் திரைப்படங்கள் பற்றியும், நினைவு மீட்டல்களாகவும், நல்லூர் திருவிழாவை வைத்து எழுதிய பதிவுகளும் இதைவிட அதிகம் செறிவாகவும், சிறப்பாகவும் இருந்தன.

வடலி வெளியீடுகளின் அறிமுகவிழா கனடாவிலும் எதிர்வரும் வெள்ளி மாலை ஒழுங்குசெய்யப்பட்டுள்ளது. கிட்ட தட்ட 6 மாதங்களின் முன்னர் மரணத்தின் வாசனை பற்றிய பரபரப்பு இருந்த காலப்பகுதியில் இந்த வெளியீடுகள் நடந்திருந்தால் இன்னும் பயன் தருவதாக இருந்திருக்கும். எனினும், later always better than never. இனி வரும் காலங்களில் வடலி குழுவினர் இவற்றிலும் கவனம் செலுத்தவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கின்றேன்.

காலச்சுவடு: கருணா பற்றிய கட்டுரைக்கு ஒரு எதிர்வினை

தொடர்ச்சியாக திணிக்கப்பட்ட ஒரு கட்டாய ஓய்வுக்குப் பின்னர், ஒரு முழு மூச்சுடன் வாசிப்பில நான் இறங்கியபோது தீவிர இலக்கிய இதழ்கள் மீது பெரும் காதலுடன் தான் அவற்றை அணுகினேன். தொடர்ச்சியான வாசகர் ஆதரிப்பில் தமிழில் ஓரளவு நிலைத்துவிட்ட தீவிர இலக்கிய இதழ்கள் என்ற நிலையை காலச்சுவடு, உயிர்மை இதழ்கள் அடைந்திருந்தாலும் காலச்சுவடை என்னளவில் ஒரு மாற்றாந்தாய் மனப்பாங்குடனேயே அணுக முடிந்தது. இதற்கு நான் வாசிப்பில் இறங்கிய அந்த நாட்களில் கண்ணன் தலைமையில் காலச்சுவடு செய்த சில இலக்கியத்துக்கு புறம்பான அரசியல்களோ அல்லது காழ்ப்புணர்வுடன் செயலாற்றிய சம்பவங்களோ, இல்லை அதே சமயத்தில் மனுஷ்யபுத்திரன் காலச்சுவடை விட்டு வெளியேற, அவர் மீது தொடர்ச்சியான புறங்கூறல்கள் சொல்லப்பட, அவரது கவிதைகளில் பெருமளவு பாதிக்கப்பட்டிருந்த எனது மன நிலையோ காரணமாக இருந்திருக்கலாம் அவ்வப்போது எல்லா நச்சில்கூட ஒரு துளி இனிப்பேனும் உண்டென்று எண்ணும் என் மனப்பாங்குடன் காலச்சுவடை அணுகும் எனக்கு காலச்சுவடாகவே தலையில் சம்மட்டி அடி போட்டு தம்மை நிரூபித்துவிடுவது வழக்கம். மீண்டும் ஒரு முறை ஏப்ரல், 2009 காலச்சுவடு இதழில் இது பலமாக நிரூபிக்கப்படுகின்றது.

பொதுவாக அடக்குமுறைகளுக்கு எதிராக வணிக இதழ்கள் அதிகார வர்க்கத்தின் குரலாகவும் தீவிர இதழ்களே பாதிக்கப்பட்டவரின் குரலாகவும் ஒலிப்பது மரபு. இந்த நிலையில் உண்மைக்கு மிக நெருக்கமானவையாக அமைவதால் தீவிர இதழ்களின் பக்கங்களை மிகுந்த ஆவலுடன் புரட்டுவது என் வழக்கம். இந்த நிலையில் ஏப்ரல் மாத காலச்சுவடின் அட்டையில் ”காட்டிக்கொடுக்கும் கருணா, ஒரு போராளி துரோகியான கதை” என்ற பெயரில் ஒரு அட்டைப்பட கட்டுரை இருந்தது. சை. பீர்முகம்மது எழுதியிருந்தார். விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தில் மிக முக்கிய நிலையில் இருந்த கருணா, பின்னர் அந்த அமைப்பை விட்டு சில காரணாங்களால் வெளியேறி “தமிழ் மக்கள் விடுதலை புலிகள் (TMVP)” என்ற அரசியலமைப்பை ஏற்படுத்தி இலங்கை அரசாங்கத்துடன் இணைந்து செயற்பட்டு வருகின்றார். இவரது அரசியல் நிலைப்பாடுகள் மற்றும் அண்மைக்கால செயற்பாடுகள் பற்றி பலவித விமர்சனங்கள் இருக்கின்றன. இது பற்றிய எந்த ஒரு விமர்சனத்தையும் தாண்டி, கருணா காட்டிக்கொடுக்கும் துரோகி ஆன கதை” என்று கவர்ச்சியான தலையங்கத்துடன் வந்திருக்கும் இந்த கட்டுரையில் பல தகவல் பிழைகள் மிக சாதாரணமாக விரவிக்கிடக்கின்றன. அதுவும் எந்த விதமான சமரசங்களுக்கும் உட்படவேண்டிய தேவைகளும் இல்லாமல், மிகத்தெளிவாக தெரியக்கூடிய பிழைகள்.

முதலில் “மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் போராளிகளாலும் மக்களாலும் ‘அம்மான்’ என்னும் சிறப்பு அடைமொழியால் அழைக்கப்பட்ட கருணா இலங்கை ராணுவத்திற்கெதிரான போர்முனைகளில் முதன்மையான போராளியாகப் போற்றப்பட்டார்.” என்று கூறப்படுகின்றது. அம்மான் என்கிற பட்டம் போராட்ட அமைப்புகள் ஆரம்ப கட்டங்களில் இயங்கியபோது வழங்கப்பட்ட அடைமொழி. இந்த நாட்களில் ராணுவ ரீதியான தரப்படுத்தல்கள் இல்லாத போது இப்படியான அடைமொழிகள் சேர்க்கப்பட்டு முக்கியஸ்தர்கள் அழைக்கப்பட்டு இருக்கின்றார்கள் என்று சொல்லப்படுகின்றது. விடுதலைப் புலிகளைப் பொறுத்தவரை செல்லக்கிளி அம்மான், பொன்னம்மான், பொட்டம்மான், புலேந்தி அம்மான் போன்றவர்களுடன் கருணாவும் இப்படி அழைக்கப்பட்டார். இதே போல ஆரம்ப காலங்களில் புளொட் அமைப்பு “மாமா” என்கிற அடைமொழியை பயன்படுத்தியது குறிப்பிடத்தக்கது (உதாரணம் தாஸ் மாமா, ஆனால் யாழ்ப்பாண மக்களால் விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பின் கிட்டுவும் கிட்டுமாமா என்று அழைக்கப்பட்டது குறிப்பிடத்தக்கது).

இதை தொடர்ந்து போர் முனைகளில் திறமையான தளபதியாக கருணா செயல்பட்டிருக்கின்றார். இதில் எந்த மாற்றுக் கருத்துக்கும் இடமில்லை ஆனால் இந்தக்கட்டுரையில் ஆணையிறவு சமர் பற்றிய எழுதியது கூட பிழையான ஒரு தகவல் தான். ”1994 – 95இல் முல்லைத் தீவு, ஆனையிறவு ஆகிய இடங்களில் கடும்போர் மூண்டது. ஒவ்வொரு நாளும் வெற்றிச் செய்திகள் வந்தவண்ணமிருந்தன. சிங்கள ராணுவம் முழுபலத்துடன் போரிட்டும் பல டாங்கிகளையும் கவச வாகனங்களையும் பறிகொடுத்தது. ஆனையிறவின் கி9 பிரதான சாலையில் 2002இல் யாழ்ப்பாணம் செல்லும்பொழுது இப்படியான சில கவச வாகனங்கள் சிதிலமடைந்து கிடந்ததை நேரில் பார்த்திருக்கிறேன். இந்தக் கடும்போரில் கருணாவின் படையும் ஜெயந்தன் என்னும் மற்றொரு தளபதியின் 5000 புலிப் படையும் மிகப் பெரிய வெற்றியை ஈட்டின” . முதலில் இவர் சொல்கின்ற இந்த ஆனையிறவு சமர் நடைபெற்றது 2000 காலப்பகுதியில். மேலும் ஜெயந்தன் என்ற தளபதியின் நினைவாக அமைக்கப்பட்டதுதான் ஜெயந்தன் படையணியே தவிர ஜெயந்தனின் தலைமையில் அமைக்கப்பட்ட அணி ஜெயந்தன் படையணி அன்று. விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பில் உள்ள ஜெயந்தன் படையணி, விக்ரர் படையணி, சார்ள்ஸ் அன்ரனி படையணி, கிட்டு படையணி, சோதியா படையணி போன்ற படையணிகளும் அருள் 89, பசீலன் 2000 முதலிய எறிகணை, மிதிவெடி வகைகளும் மரணித்த வீரர்களின் நினைவாக பெயரிடப்பட்டனவே தவிர தளபதிகளின் பெயரில் அழைக்கப்பட்டவை அல்ல. அண்மயில் கனேடிய முக்கியஸ்தர் ஒருவர் சார்ள்ஸ் அன்ரனி படையணி என்ற பெயரை தன் மகன் பெயர் என்பதால் தான் அந்த படையணிக்கு சூட்டப்பட்டது என்று ஒருவர் சொன்னபோது என்ன எண்ணினேனோ அதே தான் பீர் முகம்மது பற்றியும் எண்ணத் தோன்றுகின்றது. உண்மையில் இந்தப் பெயர் பிரபாகரனுக்கு மிக நெருக்கமாக இருந்த சார்ள்ஸ் அன்ரனியின் நினைவாகவே அந்தப் படையணிக்கு சூடப்பட்டது. 1983ம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் 23ம் திகதி பலாலி வீதியில் நடத்தப்பட்ட தாக்குதல் கூட அதே ஆண்டு ஜூலை மாதம் 15ம் திகது கொல்லப்பட்ட சார்ள்ஸ் அன்ரனியின் நினைவாகவே நடத்தப்பட்டதாக அனிதா பிரதாப்புக்கு 1984ம் ஆண்டு வழங்கிய பேட்டியொன்றில் பிரபாகரன் குறிப்பிட்டிருந்தார். அதே போராளியின் பெயரைத்தான் தன் மகனுக்கும் வைத்தார். அடுத்ததாக கருணாவின் மனைவி தளபதி சூசையின் சகோதரி என்று வரும் தகவல். எனக்கு தெரிந்த வரை ராம் என்கிற தளபதியின் மனைவிதான் தளபதி சூசையின் சகோதரி. கருணாவின் மனைவி முன்னாள் போராளியான நிரா.

இதுபோல கருணா விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தைவிட்டு வெளியேறி அமைத்த அரசியலமைப்பின் பெயர் தமிழ் மக்கள் விடுதலை முன்னணி. இதைக்கூட இவர் தவறாகவே குறிப்பிடுகின்றார். “இதன் பிறகு ‘மக்கள் விடுதலைப் புலிகள்’ என்னும் கட்சியைத் தொடங்கி அதற்குத் தலைவரானதோடு அதை ஒரு அரசியல் கட்சியாகவும் பதிவுசெய்தார்” என்கிறார் சை.பீர்முகம்மது.

இவையெல்லாவற்றையும் கூட சகிக்கும்படி கட்டுரையின் இறுதிப்பகுதியில் பெரிய ஒரு போடு போடுகின்றார் பீர்முகம்மது. அதாவது “கடந்த கால வரலாற்றில் கருணாவுக்குப் பல விஷயங்கள் சாதகமாகவே அமைந்துவிட்டன. உண்மையில் அம்பாறை, மட்டக்களப்பு மாவட்டங்களுக்குத் தளபதியாக வந்திருக்க வேண்டியவர் குமரப்பா. கொக்கட்டிச்சோலை என்னும் மட்டக்களப்பு மாவட்டத்திலிருந்து வந்தவர் குமரப்பா. இவர்தான் அந்த மாவட்டத் தளபதியாக இருந்தார். இவர் மனைவி மருத்துவர். கிட்டு, புலேந்திரன் மற்றும் குமரப்பாவோடு 11 தளபதிகள் இந்தியக் கடற்படையால் தடுத்து நிறுத்தப்பட்ட கப்பலில் இருந்தார்கள். இந்தியக் கடற்படை புலிகளின் கப்பலைச் சோதனையிட வந்தபொழுது அதனை வெடிவைத்துத் தகர்க்க அனைவரும் மூழ்கி இறந்தனர். குமரப்பாவும் அதில் இருந்தார்”. உண்மையில் மேற்சொன்ன விடயம் பற்றி நான் எந்த எதிர்வினையாற்றவும் விரும்பவில்லை. குமரப்பா, புலேந்திரனின் சயனைட் அருந்திய மரணமும், கிட்டுவின் வங்கக்கடலில் நடந்த மரணமும் ஈழப்போராட்டத்தில் இரண்டு முக்கிய நிகழ்வுகள். இந்திய-இலங்கை அமைதி ஒப்பந்த காலப்பகுதியில் பருத்தித்துறை கடல் பகுதியில் வைத்து குமரப்பா, புலேந்திரன் உட்பட 17 பேர் கைது செய்யப்பட்டனர். நியாயபூர்வமான அனைத்துக் கோரிக்கைகளும் நிராகரிக்கப்பட அவர்கள் அனைவரும் சயனைட் அருந்தினர். 5 பேர் அதன் பின்னர் சிகிச்சைகளில் உயிர்பிழைக்க வைக்கப்பட ஏனைய 12 பேரும் 1987 அக்டோபர் மாதம் 5ம் திகதி மரணத்தை தழுவினர். இந்திய-இலஙை ஒப்பந்தம் பற்றி விடுதலப்புலிகள் கடும் அதிருப்தி கொள்ள இந்த நிகழ்வு முக்கிய காரணமாக இருந்தது. ஆனால் கிட்டுவும் குட்டி சிறி உட்பட்ட சில போராளிகளும் லண்டனில் இருந்து திரும்பும்போது சர்வதேச கடல் எல்லையில் வைத்து இந்திய கடற்படையினரால் சுற்றி வளைக்கப்பட்டபோது தம்மை மாய்த்துக்கொண்டு உயிர் துறந்தவர்கள். இது நடந்தது 93ல் ஜனவரி 16ல்.

இதுபோன்ற ஒரு அடிப்படை தகவல்களைக் கூட சரிபார்க்காமல் ஒரு முன்னணி இதழில் இப்படியான ஒரு கட்டுரை வந்திருப்பது மிகப்பெரும் ஏமாற்றங்களுக்கு உள்ளாக்குகின்றது. அதுவும் கருணா விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பை விட்டு விலகி (2004 மார்ச் 3ம் திகதி) கிடைத்த 5 ஆண்டு அவகாசத்தைக்கூட சரியாக பயன்படுத்தாமல் எழுதப்பட்ட இந்த கட்டுரையை எழுதிய பீர்முகம்மதுவும், அதை வெளியிட்ட காலச்சுவடும் இந்த தகவல் பிழைகளுக்கு கட்டாயம் பொறுப்பேற்க வேண்டியவர்கள். ”தமிழரின் தனிக்குணம், தனித் தனியே பிரிந்து சண்டையிடும் குணம்” என்று அப்துல் ரகுமான் ஒரு முறை எழுதியிருந்தார். தமிழரின் வரலாறு கூட தம்மிடையே சண்டையிட்டு அழிந்து போனது (சேரர், சோழர் பாண்டியர் காலம் முதல் இக்காலம் வரை) என்று வரலாறும் எமக்குக் கற்பித்திருக்கின்றது. இவை எல்லாவற்றையும் விட பெரிய இழுக்கு நாமே எம் காலத்து வரலாறை இப்படித் திரித்து எழுதுவதுதான்.