லண்டன்காரர்: அறிமுக உரை

லண்டன்ஈழத்து இலக்கியம், ஈழத்தவர் அடையாளம், அவர்கள் வாழ்வியல் பற்றிய கேள்விகளும் உரையாடல்களும் பெருமளவில் அண்மைக்காலமாக நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கின்றன.  அண்மைக்காலமாக ஈழத்தவர்களது நாவல்களாகவும், குறுநாவல்களாகவும் பல்வேறு வெளியீடுகளையும் வாசிக்கக் கிடைத்திருக்கின்றது.  இவற்றின் பொதுத்தன்மையை எடுத்துக்கொண்டால் இவற்றில் பெரும்பாலனவை ஈழப்போரின் பிந்தைய காலகட்டங்களில் வெளியானவை, ஓரளவு சுய அனுபவக் குறிப்புகளை உள்வாங்கியவை.  அது தவறானதும் அல்ல.  கடந்த 75 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக தொடர்ச்சியான அரசியல் குழப்பங்களும், இடது சாரிய புரட்சிகர நடவடிக்கைகளிற்கான முயற்சிகளும், சாதி ஒழிப்பு உள்ளிட்ட சமூகப் போராட்டங்களும் 30 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக தொடர்ந்த ஆயுதப் போராட்டமும் நடந்த நிலம் ஒன்றில் இருந்து வந்தவர்கள் இவற்றின் பாதிப்புகளைத் தவிர்த்து எவற்றைப் பேசுவது? இந்தப் போரும், அதன் நேரடியான விளைவுகளையும், பாதிப்புகளையும், உளவியல் ரீதியான தாக்கங்களையும் அனுபவிக்காமல் ஒருவராவது இருக்க முடியுமா?  நாம் எல்லாருமே போரை வெறுத்தாலும், போரைக்கண்டு ஓடினாலும் கூட, போருடன் வளர்ந்தவர்கள் என்பதுதானே யதார்த்தம்.  அப்படி இருக்கின்றபோது அரசியலைப் பேசாத பிரதி ஒன்றை எழுதுவது என்பது கூட எம்மவர்களைப் பொறுத்த்வரை மிகப் பெரிய அரசியல் அல்லவா?  போரின் இன்னொரு குழந்தை புலப்பெயர்வு.   அந்தப் புலம்பெயர் வாழ்வில் அங்கே தன்னைப் பொறுத்திக்கொள்ள முயலும் மக்களது வாழ்வின் இன்னொரு பக்கத்தை, பல்லின மக்கள் வாழும் பிரதேசங்களில் தம்மைப் பொருத்திக்கொள்வதிற்கு அவர்கள் படுகின்ற பாடுகளையும் பேசுகின்ற பிரதியே லண்டன்காரர். Continue reading

“தமிழரின் வாழ்வியற்கலையே சிலம்பம்!”

digi-silambam-2015-first-009பழந்தமிழரின் ஆதிக்கலைகளில் முக்கியமானது சிலம்பம்.  சிலம்பல் என்கிற சொல்லுக்கு ஓசை என்பது பொருள்.  இன்றும் கூட வழக்கத்தில் தண்ணீருக்குள் கையையோ காலையோ வீசு சிறுவர்கள் ஓசை எழுப்புகின்றபோது “சிலம்பாதே” என்று பெரியோர்கள் கூறுவதை அவதானிக்கக் கூடியதாக இருக்கின்றது.  சிலம்ப விளையாட்டில் கம்பினை வேகமாக வீசும்போது அது காற்றைக் கிழித்து ஓசை எழுப்புவதாலும், கம்புகள் ஒன்றுடன் ஒன்று மோதி ஓசை எழுப்புவதனாலும் அதற்கு சிலம்பம் என்கிற பெயர் ஏற்பட்டிருக்கலாம்.  மலைகளில் தொடர்ச்சியாக அருவிகளதும், பறவைகளதும் மிருகங்களதும் ஓசைகள் கேட்டுக்கொண்டிருப்பதால் மலைகளுக்கும் சிலம்பம் என்கிற பெயர் உண்டு என்றும், அதன் காரணமாக மலைகளில் வாழும் கடவுளாக முருகனுக்கு சிலம்பன் என்ற பெயர் உருவானதென்றும், அதன் வழி வேடுவர் தலைவனான முருகன் வழி பரப்பப்பட்ட கலைக்கும் சிலம்பம் என்கிற பெயர் உருவானது என்போரும் உள்ளனர்.  Continue reading

அதனிலும் கொடிது முதுமையில் தனிமை

ஆரஞ்சுஆரஞ்சு மிட்டாய் படம் பார்த்தேன்.  இன்றைய அவசர உலகில் உறவுகளின் அபத்தம், தனிமனிதத் தேர்வுகளின் மீது லௌதீக காரணிகள் திணிக்கும் தாக்கம் அல்லது நெருக்கடிகள் பற்றி இத்திரைப்ப்டம் விவரிக்க முயலுகின்றது.  நன்றாக எடுத்திருக்கக் கூடிய கதை.  ஆனால் திரைக்கதையின் பலவீனத்தாலும், கதையை நகர்த்திச் செல்வதில் ஓரளவு வெளிப்படையாகவே தெரிந்த குழப்பத்தாலும், பொறுத்தமற்ற பாத்திரத் தேர்வுகளாலும் சற்றே தள்ளாடித் தள்ளாடி…. ஆயினும் நல்ல திரைப்படம் ஒன்றைக் கொடுக்கவேண்டும் என்ற ஆர்வம் விஜய் சேதுபதியிடமும், பிஜூ விஸ்வநாத்திடமும் இருப்பது வெளிப்படையாகத் தெரிகின்றது.  இத்திரைப்படத்தில் பெற்றுக்கொண்ட அனுபவத்துடன் சரியான கதை, திரைக்கதைகள் நோக்கி அவர் நகரும்போது அதற்கான சாத்தியங்கள் அதிகரிக்கலாம். Continue reading

17வது அரங்காடல் ஒரு பார்வை

Arangadalரொரன்றோவில் வெகுஜனக் கலாசாரத்தின் மத்தியில் சீரிய நாடகங்களை நோக்கி பார்வையாளர்களை இழுக்கும் நோக்குடன் நாடகம் மீது அக்கறை கொண்ட நண்பர்கள் பலர் இணைந்து 1996 இல் உருவாக்கிய அமைப்பே மனவெளி கலையாற்றுக் குழு ஆகும்.  பொதுவாக மனவெளி கலையாற்றுக் குழுவினர் வருடாந்தம் “அரங்காடல்” என்ற பெயரில் நாடகவிழாக்களை ரொரன்றோவில் நடத்துவது உண்டு.  அந்த வகையில் அதன் 17வது அரங்காடல் ஏப்ரல் 26ம் திகதி “ஃப்ளேடோ மார்க்கம் தியேட்டர்” இல் நடத்துவதாக திட்டமிட்டிருந்தனர்.

மனவெளி கலையாற்றுக் குழுவின் ஒருங்கிணைப்பாளர்களில் ஒருவரான செல்வன் அரங்காடலின் ஒத்திகைகளை வந்து பார்வையிடுமாறு இருமுறை  கேட்டிருந்தார்.  ஆயினும் பல்வேறு காரணங்களால் இரண்டுமுறையும் அவரது வேண்டுதலை நிறைவேற்றமுடியவில்லை.  ஆனால் நிகழ்வினைப் பார்க்கவேண்டும் என்கிற ஆர்வம் இருந்துகொண்டே வந்தது.  இறுதியில் மதிய நேர அளிக்கைகளில் பார்க்கமுடிந்தது. Continue reading

தொலைத்த எம்மை மீட்டல்

சென்ற ஞாயிற்றுக் கிழமை ரொரன்ரோ ஸ்ரார் பத்திரிகையின் சிறுகதைப் போட்டியில் மூன்றாம் இடத்தைப் பெற்ற Drinking in the Basement என்கிற Samantha Craggs எழுதிய சிறுகதை ஒன்றை யதேச்சையாகப் படித்தேன்.  பெரியளவில் சிலாகித்துச் சொல்ல முடியாத கதையென்றாலும் அந்தக் கதையில் வருகின்றது போன்ற வாழ்க்கை முறைகளைப் பல இடங்களிலும் பார்திருக்கின்றேன்.  போதை, பொருப்பின்மை, சிதையும் நம்பிக்கைகல் பற்றிக் கதை பேசுகின்றது.  மதுபானப் பாவனைக்கு நான் ஒரு போதும் எதிர்க்குரல் எழுப்புவதில்லை.  ஆனால் தம்மைத் தாமே வாழ்க்கையை விட்டுத் தூரத்தில் வைத்துக் கொள்ள மதுவை ஒரு உபாயமாகக் கைகொள்ளுவதில் உடன்பாடில்லை.  அதே நேரம்.  கதையில் வெள்ளை இனத்தவர்களாகவே கதாபாத்திரங்களாகக் கொள்ளப்பட்டாலும், கனடாவில் புதிதாகக் குடியேறிய பலரிடையே புதிய கலாசாரமொன்றை எதிர்கொள்வதில் இருக்கின்ற சிக்கல்களும், மிக இறுக்கமான கலாசார, சமூக சூழல்களில் வாழ்ந்தவர்கள் கனடா போன்ற ஓரளவு கலாசார ரீதியில் மென்போக்குடைய நாடொன்றில் தம்மை இணைத்துக் கொள்வதில் எதிர்கொள்கின்ற சிக்கல்களை நிச்சயம் ஆராயவேண்டும்.  இந்தக் கலாசார வேறுபாடுகள் தருகின்ற மன அழுத்தங்களும், உளவியல் ரீதியான நெருக்கடிகளும் நிறையப் பேரைப் பாதித்திருக்கின்றபோதும் கூட, இதற்கான ஆலோசனைகளையோ அல்லது சிகிச்சைகளையோ நாடுவது நாம் வளர்ந்த சூழலூடாகச் சொல்லித்தரப்பட்ட கற்பிதங்களால் கடினமானதாகவே உள்ளது.

தனிப்பட்ட முறையில் உயர் கல்லூரியில் படித்து முடித்தபின்னர் தொழிற்சாலைகளில் வேலைக்குச் செல்லத் தொடங்கியபோது எதிர்கொண்ட மன நெருக்கடிகளை நானும் எதிர்கொண்டிருக்கின்றேன்.  வெளிநாடு ஒன்றிற்கு அகதியாக வந்து சேர்ந்த போது, நிச்சயம் இங்கே படித்து முன்வரவேண்டும் என்ற ஆசை நிறையப் பேரைப்போலவே எனக்கும் இருக்கவே செய்தது.  உயர்கல்லூரி முடியும் வரை எல்லா வகையிலும் அந்த இலக்குக்கு தகையுடையவனாகவே என்னை வைத்திருந்தேன்.  பின்னர் காலத்தின் / சூழலின் போக்கில் கல்வியை இரண்டாண்டுகளுக்கு, ஐந்தாண்டுகளுக்கு என்று மெல்லத் தள்ளிவைத்து, தொடராமலே ஒத்தி வைக்கவேண்டி வந்தபோது அந்தத் தாக்கம் மனதளவில் பெரிதும் தங்கியே இருந்தது.  குறிப்பாக, உயர்கல்லூரியில் உடன் படித்தவர்கள், பல்கலைக்கழகங்களுக்கு சென்று முதல் இரண்டாண்டுகள் வரை அவர்களுடன் நல்ல உறவும் தொடர்பும் இருந்தது.  பாடங்களின் சில பகுதிகளில் அவர்களுக்கு உதவவும் முடிந்தது.  என்றாவது ஒரு நாள் அவர்களுடன் இணைந்து பல்கலைக்கழகமொன்றில் படிப்போம் என்ற பெரு நம்பிக்கையும் இருந்தது.  ஆனால் நான்காண்டுகள் கழிந்து நண்பர்கள் படிப்புகளைப் பூர்த்தி செய்ய அல்லது தத்தம் துறை சார்ந்து தொழில்களைத் தேட, மெல்ல மெல்ல அவர்கள் நட்பு வட்டத்தில் நான் அந்நியப்படலானேன்.  இதே சமயம் வாரத்தில் அனேகம் ஏழு நாட்களுமேயும் சில சமயங்களில் நாளொன்றுக்கு இரண்டு வேளைகள் வேலை செய்ய வேண்டிய தேவையும் / கட்டாயமும் ஏற்பட்ட போது எனது உலகம் நான் வாழ விரும்பிய வாழ்க்கையில் இருந்து தொலைந்தே போய்விட்டது.  நண்பர்களைத் தேட எந்த வெளியும் கிடையாத இடத்து, சக ஊழியர்களுடன் மாத்திரமே நட்பைப் பேண வேண்டிய நிலையும் உருவானது.

சிறுவயதில் இருந்து வாசிப்பின் மீது பெரு விருப்பு இருந்த போதும் 17 வயதில் இருந்து 24 வயது வரை பாலகுமாரனிலேயே அதிகம் தங்கி இருக்கவேண்டியும் உருவானது.  அப்படி வாசித்தவற்றைக் கூட எவருடன் பகிரவும் முடியவேயில்லை.  எனது வட்டத்தில் வாசிப்புப் பழக்கம் இருந்தவர்கள் கூட ராணி, குமுதம் தாண்டி வரவேயில்லை.  பாலகுமாரன், சுஜாதா போன்ற பெயர்கள் கூட அவர்களுக்கு அந்நியமாகவே இருந்தது.  அந்நாட்களில் பாலகுமாரனுடன் தொலைபேசியில் அடிக்கடி கதைப்பது வழக்கம்.  ஒரு முறை நண்பன் ஒருவனிடம் இதைச் சொல்லப் போக, அவன் பின்னொரு பிறந்த நாள் விருந்தொன்றில் நான் கண்ணதாசனுடன் அடிக்கடி தொலைபேசியதில் கதைப்பதாகச் சொல்ல, (அவனுக்கும் பாலகுமாரன் என்ற பெயர் கூட அந்நியமானதானதே, எழுத்தாளர் ஒருவருடன் நான் கதைக்கிறேன் என்பதை அவனால் உடனே கண்ணதாசனுடன் கதைக்கிறேன் என்றே பொருத்திப் பார்க்க முடிந்தது) அதன் பிறகு நான் கண்ணதாசனுடன் போன் கதைப்பவன் என்றே தொடர்ந்து கேலி செய்யப்பட்டேன்.  அதன் பின்னர் ஜெயமோகன் மூலமாக மெல்ல காலம் செல்வத்தின் அறிமுகம் கிடைத்து பின்னர் அவரூடாக நிறையப் புத்தகங்களை வாசிக்கக் கிடைத்தது.  ஆனாலும் நேரப் பற்றாக்குறை.  இதனால் காலம் செல்வம் ஒழுங்கு செய்யும் வாழும் தமிழ் புத்தகக் கண்காட்சிகளில் பெருந்தொகையான புத்தகங்களை வாங்கி பின்னர் வேலையில் விடுப்பு எடுத்து வாசிக்கவும் தொடங்கினேன்.  வாசிப்பை மாத்திரமே எனது தனிமைக்கும், மன நெருக்கடிகளையும் தாண்டி வரும் ஒரே மார்க்கமாக நான் கைக்கொண்டேன்.  ஆனாலும் தனிமை துரத்தவே செய்தது.  நண்பர்களும் இல்லாமல் உறவுகளுடனும் எதையும் பகிரவே முடியாத சூழ்நிலை அது.

வேலைத் தளங்களில் என் வயதொத்த நிறைய நண்பர்கள் கிடைத்தபோது ஓய்வு நேரங்கள் கிட்டியபோதெல்லாம் அவர்களுடன் கழிக்க ஆரம்பித்தேன்.  அதுவே வினையாயும் ஆனது.  கூட ஆட்கள் இருக்கின்றார்கள் என்கிற “கூட்டம் தரும் துணிவும்” போதையும் வழி நடத்த வம்பை விலைக்கு வாங்கும் வயசுடா என்று நண்பர்கள் குதூகலிக்கத் தொடங்கியபோது அது உடன் பாடில்லாத போதும் வேறு நண்பர்கள் இல்லாததால் அவர்களை விட்டு விலக முடியவில்லை.  ஒரு கட்டத்தில் கூட்டம் – போதை – திமிர் – ஏதாவது தகராறு என்பதே வழமையாகிப் போனது.  கிட்டத் தட்ட இதே காலப்பகுதியில் நண்பர் ஒருவர் அறிமுகப்படுத்தி தமிழ்மணம், தேன்கூடு போன்ற திரட்டிகளை வாசிக்கவும், பின்னர் அவரின் தூண்டலிலேயே வலைப்பதிவுகளில் ஈடுபடவும் ஆரம்பித்தேன்.  என் சக நண்பர்கள் மீது எனக்கிருந்த அக்கறை சார்ந்த கோபமே என்னை “இனத்துக்காகவேனும் திருந்துங்கள்” என்று எனது இரண்டாவது பதிவையும் எழுத வைத்தது.

இன்று தொடர்ச்சியான வாசிப்பும், எழுத்தும், இவற்றினூடாக உருவான புதிய நண்பர்கள் வட்டமும் மன நிறைவைத் தந்தாலும், இது பற்றி தொடர்ந்து எழுதவும் பேசவும் நிறைய இருக்கின்றது.  அதிக எதிர்ப்பார்ப்புகளுடன் புலம்பெயர் நாடொன்றில் நுழைந்தவர்கள் தமது எதிர்பார்ப்புகள் பொய்க்கின்ற போதும், கனவுகள் கலைகின்றபோதும் உளரீதியாக அடைகின்ற தாக்கங்களில் இருந்து மீளவேண்டும் என்பதில் நான் நிச்சயம் கவனம் செலுத்தவேண்டும்.  குறிப்பாக புள்ளியிடும் முறைமூலம் (poinst system) புலம்பெயர் நாடொன்றில் குடியேறியவர்களும் புலம்பெயர் நாடொன்றில் வாழ்ந்து வரும் ஒருவரால் இலங்கையிலோ அல்லது இந்தியாவிலோ இருந்து திருமணம் செய்து ஒருவர் இங்கே அழைக்கப்படும் ஒருவர் எதிர் நோக்குகின்ற நெருக்கடிகளும் முக்கியமாக கவனம் செலுத்தப்படவேண்டியன.  குடும்பம் – உறவுகள் – சமூகம் என்று பல்வேறு நிலைகளிலும் அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் நெருக்கடிகளுக்கும், இந்த நெருக்கடிகளைத் தாண்டுவதற்கு ஒருவர் தனக்குள்ளேயே வைத்திருக்கக் கூடிய தடைகளையும் பற்றி பேசப்படல் வேண்டும்.

இந்தக் கட்டுரையில் எனது அனுபவங்களூடாக அணுகியதற்கு முக்கிய காரணம், எனது அனுபவங்களைப் பகிர்வதன் மூலம் என் போன்ற பிறரின் அனுபவங்களைப் புரிந்துகொள்ளலாம் என்பதும், என் போன்றே பல்வேறு தரப்பினரும் செய்யும் பகிர்தல்கள் இது போன்ற உளரீதியான சிக்கல்கள், நெருக்கடிகள், அழுத்தங்கள் பற்றிப் பேசுவதற்கான ஒரு வெளியை உருவாக்கும் என்ற நம்பிக்கையுமே.